Soms maken mensen een wat vreemde indruk: ze zijn anders dan de andere
“gewone” mensen.

“Anders zijn” is in de ogen van sommige mensen bedreigend, ze voelen zich ongemakkelijk , ze gaan aan zich zelf twijfelen. Want zij weten alleen raad met mensen die allemaal in hetzelfde doosje passen. Dat is niets nieuws!

Socrates, uit de vijfde eeuw vóór Christus, een man die zich zelf en anderen afvroeg wat de grondslag van het leven is. Zijn antwoorden prikkelden mensen. Ze lieten hem ter dood brengen, omdat hij anders dacht dan zij zelf.

Jezus van Nazareth, een man die voelde dat hij door God in brand was gezet en die probeerde het gezicht van God aan de mensen te laten zien. Hij dacht heel anders over God. U weet hoe het met hem afliep.

Ghandi, een man in India, die aan politiek deed en maar één programmapunt had: geweldloosheid. En dat in een omgeving die leefde van geweld. Daar paste hij niet in. U kunt vermoeden wat er met hem gebeurde.

Frank Storm. Hij deed geen vlieg kwaad. Hij was geen haantje de voorste, alleen anders, hij kwam op voor mensen die er slecht voorstonden. Voor hen vocht hij zonder een kemphaan te zijn. Hij kwam aan de kant te staan, tenslotte op straat. Een dakloze, wat zielig met zijn spulletjes. Wat heeft hem bezield? Waar droomde hij van? Dat vraag je toch niet! Zo iemand brengt je van je stuk en dan steek je toch een mes in zijn lijf of schiet hem overhoop.

“Hij was toch een mens.” Dat wel, maar hij past niet in het doosje waar ieder ander in past. En dáár begint het zinloos geweld. Het wordt niet gepleegd door misdadigers. Het begint met mij. Ik vindt dat zo iemand niet in mijn doosje past, ik vindt zo iemand zielig, ik haal mijn schouders op voor zo iemand, ik praat niet met “zo`n gek.” En dan is het voor iemand met een wapen in zijn zak een kleinigheid om zo iemand af te maken als ongedierte. Het geweld heeft al eerder plaats gegrepen.

”Het was toch een mens.“ Van iemand als Frank Storm zeg je eerder: “Het was maar een mens.” En dàt is alleen al zinloos geweld.

Godsdiensten gebruiken die woorden niet of heel zuinig, regeringen zorgen alleen voor een bloeiende economie. Er moet geld verdient worden! Pas wanneer ik geen hufterige woorden meer denk of publiekelijk uitspreek en in plaats daarvan ga denken en spreken van compassie,barmhartigheid, “de ander dat ben jij”, als ik niet bang ben voor soft of mietjesachtig door te gaan, pas dan kunnen we zinloos geweld de baas worden. Dan wordt het een slecht klimaat voor geweld om nog te gedijen.

Aan een man die Afrika goed kent, die de intense armoede van de mensen daar van dichtbij heeft meegemaakt, vroeg ik: “Hoe komt het toch dat juist die mensen daar altijd blij zijn en lachen? Hij hoefde niet na te denken over een antwoord. Ook dat antwoord had hij van dichtbij meegemaakt: 
“They celebrate relationships. ” Dat betekent, vrij vertaald, “Zij zijn blij om elkaar, het is voor hen een feest om samen mens te zijn. Mens zijn, dàt is genoeg, je hoeft in geen enkel doosje te passen

Dank voor uw aandacht.