Let op; onderaan de pagina staan vrij schokkende foto`s m.b.t. dierenmishandeling

Levenslang voor de Beul van Twente
      di 4 dec 2007
Enschede - Rudolf K., ook wel de Beul van Twente genoemd, is onherroepelijk veroordeeld tot levenslang. De Hoge Raad maakte dinsdag bekend geen aanknopingspunten te zien om een rechter opnieuw naar de zaak te laten kijken. K. werd in 2006 in hoger beroep tot levenslang veroordeeld door het gerechtshof in Arnhem wegens de moord op de dakloze ex-onderwijzer Frank Storm in Enschede, drie moordpogingen en grof geweld tegen dieren.
In 2002 stak de man ook willekeurig drie mensen neer. Door het geweld dat K. tussen 2000 en 2004 pleegde bij circa twintig paarden, pony's en schapen kwam hij aan zijn bijnaam. De advocaat van K., H. van Denderen, stapte na de veroordeling van het gerechtshof in Arnhem naar de Hoge Raad, omdat hij vond dat zijn cliënt een tijdelijke straf en tbs had moeten krijgen in plaats van levenslang. De Hoge Raad geeft het hof echter gelijk. Dat stelde dat K. al 17 jaar tbs-behandelingen onderging en een deel van de misdrijven in die tijd pleegde. Het hof noemde K. „een levensgroot gevaar" en vond celstraf voor het leven de enige toereikende bescherming voor de samenleving. „Bovendien heeft hij zelf aangegeven van die behandelingen alleen maar slechter te zijn geworden", aldus de Hoge Raad over K
Lees de uitspraak 04 dec. 2007

Houdt moordenaar levenslang?   
          dec 2007
Enschede/Den Haag - De voor de moord op de dakloze ex-onderwijzer Frank Storm, drie moordpogingen en tientallen wrede dierenmishandelingen veroordeelde Rudolf K. (52) hoort dinsdag of hij levenslang vast blijft. Dat legden de Almelose rechtbank en het gerechtshof in Arnhem op aan de ‘ Beul van Twente’. Rudolf K. en zijn advocaat H. van Denderen gingen in cassatie van de Hoge Raad. Zij verzetten zich tegen de levenslange celstraf. Zij stellen dat K. een gevangenisstraf met een tbs- behandeling zou moeten krijgen. Dan zou K. ooit op vrije voeten kunnen komen. Advocaat- generaal A. Machielse adviseerde het hoogste rechtscollege K.’ s verzoek te verwerpen. Als de Hoge Raad dat volgt, en dat is in de meeste gevallen zo, blijft de geboren Duitser de rest van zijn leven opgesloten. Levenslang is in ons land daadwerkelijk levenslang. De rechters in Almelo en Arnhem zagen tbs niet meer zitten. Volgens deskundigen is hij te gestoord. Hij pleegde de misdrijven tijdens verlof uit de tbs- kliniek Oldenkotte in Rekken en is al zeventien jaar gedwongen behandeld.

Weer levenslang voor Rudolf Kasebier in hoger beroep   
             di 13 juni 2006
Arnhem/Enschede - Het Hof in Arnhem sprak wederom het levenslang uit conform de eis van het OM.
Wij zijn bijzonder verheugd met deze uitspraak van het Hof, te weten dat de samenleving beschermd blijft voor deze psychopaat ! Rudolf Kasebier werd eerder (eind 2005) veroordeeld door de rechtbank in Almelo tot een levenslange celstraf voor de moord op Frank Storm, drie moordpogingen en een twintigtal wrede dierenmishandelingen. Zelfs het Pieter Baan Centrum zag er geen ‘brood meer in’. Veel van dergelijke ‘ tbs-deskundigen’ behoren wat mij betreft zélf ook achter de tralies ! Op een rijtje gezet is dit sinds na de oorlog, (los van de oorlogsmisdadigers) een bijzondere uitspraak in 2006. Levenslang is sinds 1950 nog maar ongeveer 32 keer uitgesproken, en meestal voor meervoudige moord. De laatste paar jaren genomen is levenslang relatief vaker uitgesproken door de Nederlandse rechters, mede onder de druk van de samenleving, die zwaardere straffen opgelegd wil zien voor moord/verkrachtingen en mishandelingen. Naar verwachting zal deze toename (helaas) weer gaan afnemen. Frustrerend vind ik persoonlijk dat er na het ‘mislukken’ van de eerdere 17 jaar durende tbs van Kasebier NIEMAND verantwoording heeft genomen, of ter verantwoording is geroepen ! Uiteindelijk is Frank Storm (28 juni 2003) vermoord, onder toezicht van deskundigen en het Openbaar Ministerie !!! Ook zijn andere misdrijven en drie moordpogingen zijn gepleegd tijdens tbs-proefverlof en onder toezicht van het OM en de tbs-kliniek Oldenkotte. Zoiets blijft aan je rechtsgevoel knagen !!
Door Jos Brouwer

Opnieuw levenslang voor 'Beul van Twente' 
          wo 14 juni 2006
Arnhem/Enschede - Het gerechtshof in Arnhem heeft Rudolf K. dinsdag veroordeeld tot een levenslange celstraf. K. stak in de zomer van 2003 een zwerver dood in een park in Enschede. De voormalig tbs-patiënt is bekend geworden als de dierenbeul van Twente, omdat hij daar tussen 2000 en 2004 circa twintig dieren verminkte en doodde.
De straf is conform de eis van het Openbaar Ministerie. Ook de rechtbank veroordeelde de 50-jarige K. tot levenslang. Naast de moord en de dierenmishandelingen, heeft de man in 2002 drie willekeurige mensen neergestoken. Het gerechtshof achtte dezelfde feiten bewezen als de rechtbank destijds en beschouwt een levenslange gevangenisstraf als de enige manier om mens en dier tegen de seksueel gestoorde K. te beschermen. K. vormt anders een levensgroot gevaar voor de samenleving. De seksueel getinte moord, pogingen tot moord en dierenverminkingen die K. de naam 'Beul van Twente' bezorgden, pleegde hij tijdens een proefverlof in de laatste jaren van zijn langdurige behandeling de tbs-kliniek. K. sneed zowel bij de zwerver als bij enkele van de dieren geslachtsdelen en vlees af om mee te experimenteren dan wel op te eten. ,,K. sloeg bij de moord op de zwerver toe nadat hij twee keer een ronde door het park had gelopen om te zien of er geen getuigen waren'', aldus het hof. ,,Het slachtoffer heeft zich nog geprobeerd te verweren, en heeft zeker nog een afschuwelijke doodsstrijd van een kwartier geleverd. Ook de drie willekeurige personen stak hij bewust op levensbedreigende plekken met de bedoeling ze door bloedverlies te verzwakken zodat hij zijn gang met hen zou kunnen gaan.'' Opnieuw tbs met dwangverpleging, zoals advocaat H. van Denderen bepleitte, heeft volgens het hof dan ook op dit moment geen zin. ,,Hij gaf zelf aan dat hij gedurende zijn eerdere 16,5 jaar dwangverpleging alleen maar slechter is geworden'', aldus het hof. K. werd in 1986 tot tbs veroordeeld vanwege een poging tot verkrachting.
Twentsche Courant Tubantia

Opnieuw levenslang geëist tegen Rudolf Kasebier in hoger beroep  
di 30 mei 2006
Arnhem /Enschede - Ook wéér (twee uur later dan geplande tijd) (9.00 uur) kwam Rudolf kasebier met diezelfde misselijke grijns op zijn smoel de rechtszaal binnen. Zijn antwoorden op vragen van de rechters waren wederom niet te begrijpen, en zelfs allemaal in zijn eigen nadeel. Zijn advocaat H. van Denderen zat op `n gegeven moment gewoon naar de ingebouwde lampen in het plafond te staren.In de eerste ronde kwam twee keer het dreigement van Kasebier naar voren om t.z.t. bij een levenslange gevangenisstraf zelfmoord te willen plegen. Die voor mijn gevoel de rechters niet echt serieus namen. Zoals ook de rechters de twee gehoorde deskundigen van het PBC niet echt serieus namen (mijn indruk). Ik zag bij hun uitleg in moeilijke termen regelmatig een glimlach bij de rechters.Misschien dat ze zich schaamden dat ze zich door Kasebier de 17 jaar durende eerdere tbs voor de gek lieten houden. Misselijkmakend ook weer op de vragen van de rechter waarom de geslachtsdelen van de vermoorde Frank Storm en de mishandelde dieren werden afgesneden en mee naar huis genomen? ‘Om er seksueel mee te experimenteren’. Soms gebruikte ik ze wel drie keer, merkte Kasebier op, of dat de gewoonste zaak van de wereld was, ‘anders worden ze blauw ’ daarna gooide ik ze gewoon weg. Hoe vroeg de rechter daarop? Nou, gewoon, anaal, simpel toch? Tot mijn persoonlijke verbazing was er niemand van de slachtoffers en benadeelden aanwezig. Alles is schriftelijk gedaan, en door de rechtbank voorgelezen.Wel aanwezig waren twee mensen van slachtofferhulp, en een handje vol mensen op de publieke tribune. De eis van het OM is wederom levenslang. De uitspraak is over twee weken (13 juni 2006). Verdere berichtgeving volgt.
Waarom geen einde maken in de tweede kamer aan het ‘gezeur’ over het tbs-stelsel ? Onderstaand bericht m.b.t. Rudolf Kasebier, het ‘levende bewijs’ dat, ook na 17 jaar tbs de tbs-ers NOG GEVAARLIJKER er uit komen dan toen ze ‘er in gingen’. K. ging in tbs voor potloodventen en verkrachtingen, werd ‘genezen verklaard’ in 2003, en sloeg aan het moorden op ‘beestachtige wijze’, na zijn ‘genezen verklaring’ (onder toezicht van ‘Deskundigen’). Zelfs bij de verklaringen (onder ede) van deskundigen van het PBC, zag ik op 30 mei voor het Hof in Arnhem bij de rechters een spottende glimlach op hun gezicht!, met een uitdrukking van zo ongeveer: Heb je daar nou zo lang voor geleerd?? Kan dat niet beter??
Jos Brouwer - TTG

Rudolf K. te gestoord voor tbs
              31 mei 2006
Arnhem/Enschede – Tbs-experts van het Pieter Baan Centrum (PBC) zien geen mogelijkheid om Rudolf K. (50) te behandelen aan zijn seksuele geestesstoornissen. K. is daarvoor ‘te gestoord’. K. zegt zelf in een kliniek ‘niet mee te werken’ aan het gebruiken van medicijnen, die zijn driften beteugelen. K. vermoordde in 2003 de dakloze Enschedeër Frank Storm. Hij kreeg de naam ‘beul van Twente’, omdat hij van 2000 tot 2004 tientallen paarden, pony`s en schapen verminkte en doodde. Seksuele lust speelde daarbij een grote rol. Voor deze misdaden – bijna allemaal gepleegd tijdens tbs-proefverlof – kreeg hij bij de rechtbank in Almelo levenslang. K.`s beroep diende 30 mei 2006 bij het Hof in Arnhem. K. wil opnieuw in tbs, om een kans te houden ‘ooit’ weer een gewoon leven te leiden. Die kans is volgens de deskundigen ‘Theoretisch’. De kans op herhaling is zéér groot.
Twentsche Courant Tubantia


De plek bij het restaurant ‘de vier jaargetijden’
in het Volkspark te Enschede waar Frank Storm
in de nacht van 27 op 28 juni 2003
werd afgeslacht door Rudolf Kasebier

Rudof K. doodde 'uit wraak' op zijn tbs-tijd   
         wo 31 mei 2006
Rudolf K. is zelf gaan geloven, dat hij mensen en dieren doodde en verminkte om 'wraak' te nemen op zijn vroegere tbs-behandelaars in het Rekkense Oldenkotte. 'Het was een rekening die vereffend moest worden', zei hij gisteren bij het Hof.

'Er is momenteel gewoon geen goede behandeling beschikbaar voor zijn extreme stoornis. En er zijn ook geen aanwijzingen dat er op dat terrein grote sprongen voorwaarts worden gemaakt', aldus de deskundigen P. Geurkink (psycholoog) en P. Ronhaar (psychiater) van het PBC. 'Het enige wat wij kunnen doen is symptoombestrijding. Maar zijn gestoordheid blijft bestaan.' Het toedienen van libido-remmende injecties is zo'n symptoombestrijding. 'Maar of dat helpt weten we niet.' De experts geloven evenmin dat K's aandoening naar mate hij ouder wordt 'zal doven'. 'Het komt wel eens voor, hier hebben we geen aanwijzingen.' 'Als hij tbs krijgt, zal dat gedurende langere periode maximaal gesloten moeten zijn.' Zij adviseren het Hof voornamelijk tbs op te leggen, 'om te voorkomen dat hij anders misschien onbehandeld in de samenleving terugkomt. 'Daar is hij dan een acuut gevaar.' Gisteren werd opnieuw levenslang tegen K. geëist de advocaat generaal ziet niets in een celstraf met tbs. 'De samenleving moet blijvend tegen hem beschermd blijven.' K. werd in 1986 veroordeeld tot zes maanden cel met tbs voor een poging tot verkrachting. K. bleek echter zo onbehandelbaar, dat de tbs liefst zeventien jaar duurde. Inclusief een lange periode van proefverlof, waarbij hij in Enschede ging wonen.

'Ik heb in de tbs mijn vrouw niet meer kunnen zien, mijn kinderen niet, mijn broers en zussen niet... Die pijn voel ik nog steeds en dat verwijt ik ze tot op de dag van vandaag. Eigenlijk had ik degenen die mij pijn deden moeten pakken, maar ja... Ik kon mijn daden niet op hen uitvoeren daar kwam mijn woede tegen anderen vandaan.' De dwangverpleging werd in december 2003 opgeheven. Hij misleidde zijn begeleiders. Zij dachten dat het met K. de goede kant op ging, en merkten tijdens proefverlof niets van zijn gruweldaden: de moord, de steekpartijen en de tientallen dieren die hij doodde en verminkte. K: 'Ik heb in tbs niets geleerd. Ik knikte op het juiste moment, maar dacht: barst maar.' Hij verzon zelfs een relatie met ene 'Bianca', die hij zo levensecht beschreef dat iedereen geloofde dat zij bestond.

Uiteindelijk kwam K. dus gevaarlijker uit de tbs, dan hij er in 1986 in ging. De experts van het Pieter Baan Centrum erkennen dat volmondig. Ze zeggen niet uit te sluiten' dat K. door zijn 'mislukte tbs' inderdaad een grotere haat heeft opgebouwd. Maar ze zijn ervan overtuigd dat hij vroeg of laat ook zonder tbs tot zijn gruweldaden zou komen. 'Hij heeft qua gevoel een grote leegte. Hij zoekt prikkels om die leegte te vullen in een oncontroleerbare mix van agressie en lust. Die prikkels moeten steeds intenser zijn. Hij heeft geen geweten, is overactief op seksueel gebied en extreem psychopatisch.' Hun conclusie: niets is hem uiteindelijk te gek. K. beaamde het. Zonder gevoel, zonder schaamte. Net als eerder bij de rechtbank in Almelo. Hij leek er eerder genoegen in te scheppen om zijn daden op te biechten. Zoals het doden van Frank Storm, die weerloos in het Volkspark lag te slapen. K. stak hem in de hals, zijn borst en sneed de geslachtsdelen af. 'Toen ik wegging lei ie nog te trappelen. Mijn enige fout was dat ik zijn radio meenam.' Storms radio werd namelijk in K.'s huis teruggevonden.

Of over de dieren, waarbij hij geslachtsdelen afsneed en ook flinke stukken vlees pakte. 'Je legt een schaap zo op z'n rug, je snijdt en klaar. Simpel.' Het vlees at hij op. 'Wel zo gemakkelijk.' Met de geslachtsdelen deed hij thuis seksspelletjes. Een keer bakte hij ook een geslacht op - 'je weet nooit of het lekker is'. K's advocaat H. van Denderen pleitte voor een beperkte celstraf met tbs. Maar voor advocaat-generaal E. Julsing is voor deze wreedheden maar één straf op zijn plaats: levenslang. 'De maatschappij moet voor altijd tegen hem worden beschermd.' Het hof doet op 13 juni uitspraak.
Twentsche Courant Tubantia



Opnieuw levenslang geëist tegen moordenaar en dierenbeul    di 30 mei 2006

Arnhem - Levenslang of toch opnieuw een tbs-behandeling voor moordenaar Rudolf K., de man die bekend is geworden als de dierenbeul van Twente. Die vraag stond dinsdag centraal voor het gerechtshof in Arnhem. Het Openbaar Ministerie eiste in hoger beroep opnieuw een levenslange gevangenisstraf, waartoe de rechtbank in Almelo K. eind vorig jaar ook veroordeelde.

De advocaat van de 50-jarige K., H. van Denderen, meent dat een celstraf in combinatie met een tbs-behandeling meer op zijn plaats is. K. die al bijna zeventien jaar in een tbs-kliniek heeft doorgebracht, vertelde dat „ze daar dingen kapot hebben gemaakt en dat zijn woede in die jaren alleen maar is toegenomen”. Zijn behandelaars heeft hij om de tuin weten te leiden. Hij zei dat hij eigenlijk hen te pakken had willen nemen, maar omdat dat niet kon, richtte hij zijn woede op willekeurige slachtoffers.


De misdrijven waar K. voor terechtstaat, pleegde hij grotendeels tijdens zijn proefverlof uit de tbs-kliniek. Zijn behandeling werd eind 2003 officieel beëindigd. Hij stak in de zomer van 2003 in zijn woonplaats Enschede een 50-jarige zwerver dood en het jaar ervoor stak hij drie mensen neer met een mes. Tussen 2000 en 2004 verminkte en doodde hij circa twintig dieren in Twente, waaronder schapen en pony's. K., die in het voorjaar van 2005 werd opgepakt, heeft alle feiten bekend.

Volgens gedragsdeskundigen van het Pieter Baan Centrum (PBC) lijdt K. aan een ernstige seksuele stoornis. De man sneed zowel van de zwerver als van een aantal dieren de geslachtsdelen af en nam ze mee naar huis om er vervolgens mee te experimenteren. Zij stellen dat door die stoornis K. de feiten niet volledig zijn aan te rekenen. Behandeling in een tbs-kliniek zal volgens hen „heel moeilijk” zijn, maar niet onmogelijk.

K. heeft een lang strafblad. Het begon in de jaren tachtig met potloodventen, gevolgd door aanranding en een poging tot verkrachting waartoe hij in 1986 tot tbs werd veroordeeld. „Als ik het zo zie, worden de misdrijven hoe langer hoe erger”, hield H. Abbink, de voorzitter van het hof, K. voor.

Tijdens de zitting reageerde K. zeer laconiek op de door hem gepleegde feiten. Hij vertelde „een fout” te hebben begaan door na de moord op de zwerver diens radio te hebben meegenomen. Die werd later in de woning van de verdachte aangetroffen. Hij gaf toe dat het goed was dat hij vast zat, omdat hij anders meer slachtoffers zou hebben gemaakt.

Advocaat-generaal E. Julsing stelde dat een levenslange celstraf de enig passende straf is, gezien de planmatige aanpak van K. Mens en dier dienen daartegen te worden beschermd. Ze ziet niet in waarom tbs-behandeling nu wel succesvol zou zijn, ook al omdat K. zelf heeft aangegeven geen libidoremmende middelen te willen nemen.

Raadsman Van Denderen vindt dat zijn cliënt zicht moet kunnen houden op terugkeer in de samenleving, temeer omdat hij volgens het PBC verminderd toerekeningsvatbaar is. Een aanzienlijke celstraf in combinatie met tbs is daarom op zijn plaats, aldus de raadsman.

K. heeft overigens gezegd zelfmoord te overwegen als hij tot levenslang wordt veroordeeld, iets wat volgens de deskundigen niet moet worden gezien als „chantage”.

Ondanks zijn kritiek op het tbs-systeem, zei hij in hoger beroep te zijn gegaan, met het doel tot tbs te worden veroordeeld. „Het valt altijd te proberen.” Het hof doet op 13 juni uitspraak.


Geen nader onderzoek naar ‘Beul van Twente’
          vr 21 april 2006
Arnhem/Enschede – Er komt geen nader onderzoek naar de geestesgesteldheid van Rudolf K. (50) uit Enschede. Zijn advocaat H. van Denderen vroeg daar gisteren niet om, in een pro formazitting voor het gerechtshof in Arnhem. De ‘Beul van Twente’ kreeg in november 2005 levenslang van de Almelose rechtbank, voor de moord op de slapende zwerver Frank Storm in het Volkspark, drie pogingen tot moord cq doodslag in het park en rond de UT (Universiteit Twente) en tientallen dierenmishandelingen. K. en het Openbaar ministerie gingen beiden in beroep; de uitbehandelde tbs`er om levenslang te ontlopen, en justitie omdat de geboren Duitser op een ondergeschikt punt werd vrijgesproken. De zaak wordt dinsdag 30 mei inhoudelijk behandeld. Daar trekt het gerechtshof een volle dag voor uit. Op de dagvaarding staan acht feiten; vier levensdelicten en vier feiten met dierenmishandeling. K. verscheen gisteren niet op de tussenzitting; zijn advocaat wel. Voorzitter B. van der Pol vroeg ‘wat zijn plan was’. Raadsman van Denderen had geen enkel specifiek verzoek. Voorafgaand aan de zitting in Almelo is K. onderzocht in het Pieter Baan Centrum. De justitiekliniek meldde dat hij psychopatische, seksuele trekken had. Volgens het PBC was K. ‘onbehandelbaar’. Hij werd van 1986 tot eind 2003 behandeld door de tbs-kliniek Oldenkotte in Rekken en genezen verklaard. Volgens deskundigen leerde hij de ‘taal’ van zijn behandelaars spreken. De verdediging opperde K. in een longstay-afdeling bij een tbs-kliniek te plaatsen en geen levenslang te geven. Almelo vond dat niet effectief; het recidivegevaar werd te groot geacht.

Levenslang voor 'beul van Twente'
 
    vrijdag 25 november 2005
De 50-jarige 'beul van Twente' is veroordeeld tot levenslang.
De Enschedeër beging een moord en mishandelde tientallen dieren op gruwelijke wijze.

De rechtbank in Almelo heeft de 50-jarige Rudolf K., beter bekend als de 'beul van Twente', een levenslange gevangenisstraf opgelegd. Opgekropte woede en seksuele frustraties hebben er toe geleid dat de man uit Enschede een seksueel getinte moord beging en tientallen dieren gruwelijk mishandelde.

K. doodde in juni 2003 in zijn woonplaats een zwerver en mishandelde tussen 2000 en 2004 tientallen dieren op gruwelijke wijze. Hij pleegde de misdrijven terwijl hij op proefverlof was uit een tbs-kliniek. Het Openbaar Ministerie (OM) eiste al levenslang lang tegen hem, omdat een verdere behandeling volgens justitie kansloos is. De rechtbank in Almelo sluit zich daar bij aan.

Weggesneden geslachtsdelen
De rechters vinden verder dat K. ook schuldig is aan drie pogingen tot moord op willekeurige slachtoffers. Dat gebeurde in de zomer van 2002 in Enschede.

In de jaren 2000-2004 was Twente in de greep van tientallen gruwelijke dierenmishandelingen. Het ging onder meer om schapen, pony's en paarden waarvan de geslachtsdelen waren afgesneden. K. bleek van de meeste dieren de geslachtsdelen te hebben verwijderd om daar mee te experimenteren. De meeste dieren overleefden de mishandeling niet.

In juni 2003 werd in een park in Enschede de 50-jarige zwerver F. Storm doodgestoken. Ook zijn geslachtsdelen waren weggesneden. De politie legde in het grootschalige onderzoek naar de dierenmishandeling dan ook een link met deze bizarre moord.

Eerder in beeld
K. was in 2001 al eens in beeld bij de politie wegens de dierenmishandelingen, maar er was onvoldoende reden om hem als verdachte aan te merken. Opmerkelijk was dat K. vlak na de moord op Storm zich in hetzelfde park bevond als het slachtoffer. Dat was voor de politie aanleiding K. nader onder de loep te nemen, net als tachtig andere personen.

Rudolf K. was al geen onbekende van justitie. Hij werd in 1986 veroordeeld tot zes maanden cel en tbs met dwangverpleging voor een poging tot verkrachting. Vanaf 1998 mocht hij met proefverlof en in 2003 werd zijn tbs beëindigd.

Roofdier
K. verklaarde te hebben gehandeld uit kwaadheid die hij had opgebouwd tijdens zijn verblijf in de tbs-kliniek. Ook zei K. dat hij de hulpverleners goed om de tuin heeft kunnen leiden door wenselijke antwoorden te geven.

Zowel de voorzitter van de rechtbank, T. Rikken, als het OM betitelden K. tijdens de behandeling van deze zaak als een roofdier, die zijn zwakke prooien uitzocht en toesloeg. K. zei twee keer roof als motief te hebben gehad. Zijn laatste willekeurige slachtoffer, een studente, stak hij neer met de bedoeling om haar vervolgens te verkrachten. Zover kwam het niet.

Zowel Rudolf K. als het OM in hoger beroep,
de zaak dient in april bij het gerechtshof te Arnhem

Privacyregels hinderen opsporing ‘Beul van Twente’ za 1 april 2006
De recherche is in de zoektocht naar de moordenaar van zwerver Frank Storm en de pleger van tientallen dierenmishandelingen in Twente gehinderd door privacyregels. Die belemmerden dat (ex) tbs`er Rudolf K. eerder als verdachte in beeld kwam. ’ Zijn privacy stond hoger in het vaandel dan de belangen van nabestaanden en slachtoffers‘, zegt de Twentse rechercheleider Ed Reinshagen (59).

Wij hebben op deuren staan bonken, maar kregen geen medewerking.‘ Reinshagen: ’Na de ontvoering en verkrachting van het meisje (13) uit Eibergen door een tbs`er op proefverlof, zijn de regels aangescherpt. Justitie brengt sneller opsporingsberichten, met portretten. Maar als iemand is uitbehandeld en terugkeert in de maatschappij, heeft de politie daar ook geen zicht op. ’ Rudolf K. kwam een jaar geleden scherp in beeld bij het Caballo-rechercheteam. Toen werd duidelijk dat de geboren Duisburger in 1986 al was veroordeeld voor een verkrachtingspoging in Apeldoorn en tachtig schennisplegingen De rechtbank in Zutphen legde hem toen een half jaar cel en tbs met dwangverpleging op. De oude zaken stonden wel in de politiebestanden, maar van de schennisplegingen van destijds waren maar enkele aangiften gedaan. ‘Dat gaf een zeer vertekend beeld’, zegt teamlid Bert van Eekelen K. kreeg op 1 januari 1998 proefverlof uit tbs-kliniek Oldenkotte in Rekken. In december 2003, een half jaar na de moord op zwerver Frank Storm in het Enschedese Volkspark en het afsnijden en meenemen van diens penis, werd een streep onder tbs gezet. ‘ Hij vertoonde sociaal wenselijk gedrag’, zegt rechercheur Gerrit Tijhuis cynisch. In de politiebestanden dook (ex) tbs`er K., die zich in een duplexwoning aan de Hulsmaatstraat in Enschede Noord vestigde, niet op. Hij was in 2001 genoemd als potentiële dader van de dierenmishandelingen, in een anonieme tip. Omdat relevante informatie ontbrak, werd K. afgedaan als één van de velen.’ Dat blijkt uit de moeizame, langdurige speurtocht naar ‘de Beul van Twente’. De recherche werkte mee aan een reconstructie van het onderzoek. Om helder te maken hoeveel voetangels en klemmen de politie tegenkwam.

Hij sloop door het park als een roofdier, loerend op zijn ‘prooi’
Maar; hij is wél schoonmaker in een kippenslachterij, de vleeverwerkende industrie….. Twee rechercheurs zoeken de geboren Duitser op in zijn huisje in Enschede-Noord. Van Eekelen merkt dat K. met een duidelijke trilling in zijn stem praat, als het over de dierenmishandelingen gaat. Her en der ligt blauw tape, ziet Tijhuis. K. die op zijn vijfde met zijn vader van Duitsland naar Nederland verhuisde, verteld dat hij geregeld in het Volkspark komt. Hij zegt een relatie met een vrouw te hebben, maar ook regelmatig homoseksuele contacten heeft. Hij doet alles op de fiets; heeft geen rijbewijs. Vlakbij één van de plaatsen delict ligt zijn volkstuin, naast de kinderboerderij. En ja, hij werkt bij een slachterij. Toen we naar buiten liepen, keken we elkaar aan en dachten het zelfde: dit móet hem zijn’ , zegt Tijhuis. Het openbaar ministerie in Almelo gaat daar in mee. Dag en nacht houdt de politie K.`s rijtjeshuis aan de Hulsmaatstraat in de gaten. Zijn telefoon en die van zijn weinige relaties worden getapt. Maar dan houdt de Beul van Twente zich weer maanden gedeisd, mogelijk gewaarschuwd door het recherchebezoek. Gezien wordt dat K. op 1 oktober `s nachts langs zes plaatsen delict fietst; daar zijn misdaden lijkt te herbeleven. Voor het team is dat de bevestiging dat hij niet enkel in Enschede-Noord heeft huisgehouden. Er komt nog een bevestiging dat Rudolf K. dé man is die men zoekt: een stukje tape, meegenomen bij het thuisbezoek is identiek aan het plakband dat gebruikt is bij het mishandelen van een stierkalf.

Voorjaar 2005.
Het team bereidt de arrestatie en het verhoorplan voor. ‘We wilden niet langer dat hij vrij rondliep’, zegt van der Munnik. We zagen hem geregeld in het Volkspark. We wisten wat daar gebeurd was, ook al hadden we geen bewijzen dat K. dat had gedaan.’ Ook op vrijdag 8 april sluipt Rudolf K. door het park. ‘Als een roofdier, loerend op zijn prooi’, zegt van Eekelen. Als K, s`nachts thuiskomt, slaat een arrestatieteam hem in de boeien. Officier van justitie Geo Dam denkt K. dan alleen voor de dierenkwellingen te kunnen pakken: voor de moord en de andere steekpartijen was geen enkel bewijs. Maar bij de huiszoeking in K.`s woning rolt de politie van de ene verbazing in de andere. De gewezen patiënt van de Rekkense tbs-kliniek Oldenkotte, bij wie eind 2003 de verpleging is gestaakt, koestert tientallen plaatjes van dieren. Daarop heeft hij penissen geplakt, geknipt uit pornobladen. De recherche doet korte tijd later nog een cruciale vondst; een radio zonder klepje. Cruciaal, Omdat bij het stoffelijk overschot van Frank Storm een klepje werd gevonden. Met een bonnetje in Storm`s portemonnee werd destijds achterhaald dat het klepje wellicht bij een radio hoorde. Inderdaad, de radio in K`s kamer werd gevonden. Volgens de rechercheurs is de radio bij de eerste doorzoeking over het hoofd gezien. Pas toen twee dagen later een luminolonderzoek volgde, waarbij minuscule, onzichtbare bloedvlekken met een chemisch goedje aan het licht komen, dook dit bewijs op. Het linkte K. aan de moord op Storm. Van der Munnik: ‘Eigenlijk kwam het ons achteraf niet slecht uit dat we de radio later vonden. Anders had K. in de voorgeleiding bij de rechter-commissaris kunnen lezen dat we hem ook van moord verdachten. Dan was onze tactiek in het water gevallen. Die was erop gericht hem eerst te confronteren met de dierenmishandelingen, dan met de moord en vervolgens de steekpartijen.’ De tweede dag van de verhoren bekent Rudolf K. de mishandelingen, de eersten (uit 2000) en de laatste (2004). ‘Daardoor konden we de tussenliggende feiten makkelijker aan hem linken. ’ Bekennen dat hij de geslachtsdelen wegnam, gaat K. moeilijker af. Uiteindelijk bekent hij er thuis seksuele handelingen mee gedaan te hebben. Na vruchteloze pogingen dumpte hij ze in de blokcontainer en zijn nooit teruggevonden. Uiteindelijk bekent K. ook de moord op de zwerver Storm, de steekpartijen en een aantal van de 35 dierenmishandelingen. Storm zou zich negatief over homo`s hebben uitgelaten, volgens K.. Het motief voor de steekpartijen is vaag; mogelijk wilde hij de slachtoffers uit opgekropte woede verminken,. De mishandelingen zijn gestuurd door seksuele verkniptheid, die K.`s tbs-behandelaars verholpen dachten te hebben. Opmerkelijk is dat K. de mishandeling van de merrie van voorzitter Henk Ten Napel (stichting zinloos geweld dieren) stellig ontkent. Tot voor zijn Almelose rechters toe. Niettemin krijgt Rudolf K. levenslang. Zowel Rudolf K. als het OM zijn in hoger beroep gegaan. De behandeling dient in april bij het gerechtshof in Arnhem.
Door Bert Janssen - Twentsche Courant Tubantia



Ook van de 50-jarige zwerver Frank Storm Storm die hij in juni 2003 doodstak in een park in zijn woonplaats Enschede, sneed K. de penis af.

Verder wordt K. verdacht van poging tot moord op drie willekeurige voorbijgangers in de zomer van 2002. Hij stak hen alle drie met een mes. In de eerste twee gevallen was het motief roof, verklaarde K. De laatste, een studente, wilde hij verzwakken, om haar vervolgens te kunnen verkrachten. Zover kwam het niet. K. had in 1986 tbs gekregen voor poging tot verkrachting. Vanaf 1998 mocht hij op proefverlof, in 2003 werd zijn tbs beëindigd. K. kwam in 2001 al bij de politie in beeld in verband met de reeks dierenmishandelingen in Twente, maar toen was er onvoldoende reden om hem als verdachte aan te merken.
In augustus 2004 kwam K. weer in beeld, nadat documentatie over zijn verleden boven tafel was gekomen bij de politie. Die vertoonde overeenkomsten met de dierenmishandelingen. Observaties en huiszoekingen resulteerden in april 2005 tot zijn aanhouding. Bij de politie bekende K. naast de dierenmishandelingen ook de moord op Storm.Volgens het Pieter Baan Centrum (PBC), waar de man net als in 1986 is onderzocht, wordt K. steeds extremer in zijn gedrag om zijn seksuele behoeftes te bevredigen. Hij toont daarbij totaal geen respect voor anderen, is emotieloos en reageert onaangedaan, aldus de deskundigen.K. vertoonde dit gedrag ook in de rechtbank. Hij antwoordde schijnbaar emotieloos op de vragen die hem werden gesteld. Hij zei te hebben gehandeld uit kwaadheid die hij had opgebouwd tijdens zijn verblijf in de tbs-kliniek. Ook zei hij dat hij zijn hulpverleners goed om de tuin heeft kunnen leiden door wenselijke antwoorden te geven.Volgens het PBC is het maar beperkt mogelijk om K. alsnog te behandelen. K. zelf denkt dat hij nooit meer uit een tbs-kliniek komt.

Proces Rudolf Kasebier van start
              vr 15 juli 2005
Vrijdag de 15e juli ging het proces tegen de beul van Twente, de tbs-er Rudolf Kasebier van start voor de rechtbank in Almelo, wij zullen voor zover mogelijk daarbij aanwezig zijn, en daar dan ook ons eigen verslag van geven op onze site, los van alle media, met onze eigen mening en indrukken over het gehele verloop daarvan. Het zielige verhaal vanuit het Pieter Baan Centrum, van `n moeilijke jeugd e.d. zal er ook natuurlijk wel bij behoren, en mede de strafmaat bepalend, zijn wij, Twenthe Tegen Geweld bijzonder benieuwd of deze moord op de zwerver Frank Storm even zwaar zal worden aangerekend, dan b.v. de moord op de politieman Jan Wind in Enschede n.l. LEVENSLANG. In onze ogen blijft een moord n.l.gewoon een moord, op wie dan ook, en zou in alle gevallen de zelfde strafmaat moeten opleveren : LEVENSLANG !

Almelo- Vanmiddag om 13.00 uur ging de eerste zitting tegen Rudolf Kasebier van start, waarin de officier de ten lastelegging voorlegde, en de rechter besloot om Rudolf K. m.i.v. volgende week voor onderzoek in het Pieter Baan Centrum te plaatsen tot aan de volgende zitting op de 7e oktober en vervolgens de 11e november 2005.Kasebier wordt ten laste gelegd : de moord op Frank Storm, drie pogingen tot moord/doodslag en ernstige mishandeling, en tevens vier dierenmishandelingen met diefstal van vlees. De rechter hoopte op de eerstvolgende zitting op 7 okt. de rapporten van het Pieter Baan Centrum in zijn bezit te hebben, waarna vervolgens op 11 november uitspraak zal worden gedaan.Van alle slachtoffers van de steekincidenten maakte niemand gebruik van zijn en haar spreekrecht. Deze eerste zitting duurde nog géén 10 minuten. Rudolf kasebier deed bij zijn voorgeleiding wel bij alle aanwezigen een koude rilling veroorzaken, door breed glimlachend de zaal binnen te komen, rond kijkend, met een houding, die niet eens met woorden is te omvatten. Zo verdween hij ook weer, grijnzend de slachtoffers aankijkend bij zijn afvoer uit de rechtszaal. De angst voor deze gevaarlijke gek was zeer zeker voelbaar op de tribune !! Kasebier genoot van het moorden en verminken. Deze kop met die misselijke grijns vergeet ik de rest van m`n leven nooit weer! "Zoiets" mag nooit weer los komen !!

Jos- TTG

Verdachte moordenaar / dierenbeul Rudolf K. komt lachend binnen 
  za 16 juli 2005
Almelo/Enschede - Hoe ziet hij er uit, de verdachte moordenaar en ‘Dierenbeul van Twente’ Rudolf K., 49 jaar geleden geboren in Duisburg en na zijn vertrek uit de tbs-kliniek neergestreken in een Enschedese duplexwoning. Hij komt de rechtszaal binnen met een glimlach om de mond. Zijn smile die valt gelijk op als Rudolf K. zaal D. van de rechtbank betreedt. Slungelend; slippers, spijkerbroek, een gestreept poloshirt. Een normale verschijning: gebruind, een korte grijzige stekeltjescoupe. Een inktblauwe tattoo op de arm. En die glimlach. ‘Ik heb het kippenvel op de rug staan’ zegt Enschedeër Jos Brouwer die de moord op Frank Storm volgt en zich inspant voor een monumentje voor de oud-onderwijzer. K.’s mondhoeken blijven krullen, zijn grote ogen gaan van rechts naar links. Langs de toga’s: van rechter Caminada, via voorzitter Rikken naar Stoové. De president draagt de personalia voor. Of hij Rudolf K. 23 november geboren in Duisburg. ‘Jazeker’ antwoordt de verdachte, handen gevouwen op tafel. Of hij nu verblijft in de penitentiaire inrichting Noord-Holland in Zwaag? ‘Klopt allemaal.’ Officier van justitie G.Dam draagt de voorlopige dagvaarding tegen K. voor. Hij begint, terecht, met ‘het belangrijkste feit’: de moord op Storm, van 27 op 28 juni 2003 in het Enschedese Volkspark. Het vijfde op de tenlastelegging, omdat K. is gepakt voor een lange rij walgelijke dierenmishandelingen. Daarover heeft hij eerst bekend, die staan het hoogst op de aanklacht. Gevolgd door de moord en drie pogingen daartoe. Als zesde feit staat het insteken op een man, die in een slaapzak lag, net als Storm. Dat slachtoffer liep 8 juli 2002, bij een messteek in de zij een doorboorde darm op, bijna een jaar voor de moord op de zwerver. Als feiten 7. en 8. staan uithalen met een mes naar passanten van het UT-complex in de zomer van 2002 in dit ‘horror-dossier’. Rudolf hoort het gelaten aan, met een half-geamuseerde uitdrukking op zijn geschoren en snorloze gezicht. Aanklager Dam meldt dat de zaak moet worden aangehouden. K. kan komende week terecht in het Pieter Baan Centrum, de Utrechtse justitie-kliniek. Omdat onzeker is dat het onderzoek naar de toerekeningsvatbaarheid niet voor de volgende (pro forma) zitting van 7 oktober klaar is, is de inhoudelijke behandeling voor 11 november gepland, de hele vrijdag. Advocaat H.van Denderen stemt in met die marsroute. Of K. zelf nog vragen heeft, informeert voorzitter Rikken. De verdachte spreid de handen en schudt zijn hoofd. ‘Dan doen we dat maar zo’ zegt de geboren Duitser die, mogelijk door zijn ‘onopvallende’ verschijning, zolang uit de handen van politie en justitie kon blijven. Dat lachje is nog niemand opgevallen.
Door Bert Janssen           Twentsche Courant Tubantia

Monumentje voor Frank Storm
           17 april 2005
Jos Brouwer spant zich opnieuw in voor een blijvend aandenken voor de vermoorde zwerver Frank Storm (50). Meteen na de moord op de dakloze oud-onderwijzer, die zaterdagavond 28 juni 2003 doodgestoken in het Volkspark is gevonden, bewoog de Enschedeër `hemel en aarde` om een monumentje geplaatst te krijgen. ‘Al was het maar een steentje met alleen zijn naam’ Met oproepen in de media en gesprekken met ambtenaren probeerde hij dat voorelkaar te krijgen; zonder succes. En zus van de vermoorde dakloze in Limburg steunde het initiatief van de Pathmosbewoner. Brouwer sloot zich aan bij de landelijke stichting Tegen Zinloos Geweld (ADS), woonde manifestaties bij voor slachtoffers en bleef op zijn website (gjmbrouwer.tegengeweld.nl) aandacht voor de moord op Frank Storm vragen. ‘Toen ik donderdagmiddag hoorde dat iemand was aangehouden voor de moord op Frank (de 49-jarige ex-tbs‘er Rudolf K.) viel er een last van me af. Ik heb Frank niet gekend, maar kan het niet verkroppen dat in ‘mijn achtertuin’ iemand is doodgestoken, die daarna door iedereen wordt vergeten. Alleen omdat hij een ‘zwerver’ was.
Door Femke Nales / Bert Janssen          Twentsche Courant - Tubantia

Oog in oog met de "beul van Twente"
           vrijdag 15 juli 2005
Eindelijk was het dan zover 15 juli 2005, De eerste van een reeks van zittingen tegen de beul. Bij de eerste zitting zou de beul niet aanwezig zijn, jammer maar helaas. Ik wilde toch bij het voorlezen van de dagvaarding aanwezig zij, ook al wist ik precies wat de officier van justitie zou vertellen. Op weg naar de rechtbank werd ik gebeld door een journalist die mij vertelde dat de beul zelf aanwezig was tijdens het voorlezen van de aanklachten tegen hem. Ik kwam aan in de rechtbank in Almelo, al vier jaar lang probeerde ik een gezicht te vormen bij dit beest, natuurlijk in de loop van vier jaar van onderzoek heb ik veel informatie veel verzameld over zijn werkwijze en zijn brute manier van verminken, maar toch. Toen ik plaatsnam op de publieks tribune gingen er verschillende beelden door mijn hoofd over hoe dit beest eruit moest zie, het was eindelijk zover, de rechters, officier en het beest kwamen binnen. Bij binnenkomst van het beest keek hij naar de publieke tribune, waar de nodige pers en een handje vol gedupeerden aanwezig waren. Het beest glimlachte naar het aanwezige publiek op een manier waar ik de koude rillingen van kreeg, hij had totaal geen berouw van het leed dat hij mens en dier had aangedaan. Eindelijk had ik een beeld van de Beul van Twente, een beeld wat ik zeer zeker niet had verwacht, het was een man van 49 jaar donker haar en donkere ogen, hij heeft een verzorgt uiterlijk en een krachtig postuur en een vriendelijke uitstraling. Dit was zeer zeker niet het beeld wat ik van het beest had! Het Beest ging zitten en hoorde gelaten de aanklacht voor moord, poging tot doodslag en dierenmishandeling aan. De rechter vroeg aan de slachtoffers of er iemand het woord wenste, het bleef ijzig stil. De rechter sloot de proforma zitting en kondigde aan dat de volgende zitting was op 7 oktober 2005, de voorzitter van de rechtbank verdaagde de zitting en stond op, samen met de andere magistraten en de officier verdwenen ze door de deur, waar ze een paar minuten daarvoor door waren verschenen. Daarna was het de beurt aan de beul om te vertrekken, vergezeld door twee parketwachters. Voordat de beul wegliep draaide hij zich wederom om en glimlachte op de zelfde sarcastische wijze naar de slachtoffers.
Ik wil zijn lach omschrijven als die van een ziek persoon die binnenkort plus minus 20 jaar moet zitten, zonder dat hij een greintje respect of medeleven vertoond naar de slachtoffers. Deze zieke geest is trots op zijn gruweldaden, daar ben ik van overtuigd! Ik hoop van ganser harte dat justitie ons gaat behoeden voor zijn terugkomst in de maatschappij, hij zou meteen weer gaan moorden en verminken.
Door Henk ten Napel - Stichting zinloos geweld dieren

Dierenmishandelingen

In de jaren 2000-2004 was Twente in de greep van tientallen gruwelijke dierenmishandelingen. Het ging onder meer om schapen, pony's en paarden waarvan de geslachtsdelen waren afgesneden. K. bleek van de meeste dieren de geslachtsdelen te hebben verwijderd om daar mee te experimenteren. De meeste dieren overleefden de mishandeling niet. In juni 2003 werd in een park in Enschede de 50-jarige zwerver F. Storm doodgestoken. Ook zijn geslachtsdelen waren weggesneden. De politie legde in het grootschalige onderzoek naar de dierenmishandeling dan ook een link met deze bizarre moord. K. was in 2001 al eens in beeld bij de politie wegens de dierenmishandelingen, maar er was onvoldoende reden om hem als verdachte aan te merken. Opmerkelijk was dat K. vlak na de moord op Storm zich in hetzelfde park bevond als het slachtoffer. Dat was voor de politie aanleiding K. nader onder de loep te nemen, net als tachtig andere personen.Rudolf K. was al geen onbekende van justitie. Hij werd in 1986 veroordeeld tot zes maanden cel en tbs met dwangverpleging voor een poging tot verkrachting. Vanaf 1998 mocht hij met proefverlof en in 2003 werd zijn tbs beëindigd.

Openbaar ministerie zet moord zwerver bovenaan 
        Vrijdag 7 okt 2005
Almelo / Enschede – De moord op de zwerver Frank Strorm {50), 28 juni 2003 in het Enschedese Volkspark, staat sinds gisteren (vrijdag 7 okt. 2005) als eerste feit op de dagvaarding tegen verdachte Rudolf K. (49), in de meeste media aangeduid als `de dierenbeul van Twente`. Na de moord op Storm volgen drie moordpogingen, op een andere zwerver in het zelfde park een jaar eerder en twee voorbijgangers bij de Universiteit Twente. Pas daarna zet justitie een selectie van de tientallen , walgelijke dierenmishandelingen die K. zou hebben gepleegd op de aanklacht. Er hebben zich nu drie gedupeerden voor die zaken gemeld. Door de tenlaste legging opnieuw te rangschikken, kent het OM het gewicht aan de levensdelicten toe die ze verdienen. In de eerse pro formazitting tegen K. , half juli toen de geboren Duitser met een glimlach om de lippen de zaal betrad, stonden de dierenmishandelingen bovenaan. Dat waren de eerste feiten die hij bekende. Dat wekte de indruk dat die zwaarder wogen dan het doodsteken van een zwerver. De zaak wordt inhoudelijk behandeld op vrijdag11 november. De Almelose rechtbank trekt er de hele vrijdag voor uit. Om te zorgen dat K., die is opgesloten in Zwaag (Noord – Holland) op tijd in Twente is, wordt hij al eerder `aangevoerd`. De zitting wordt gedraaid door twee officieren van justitie. Eerder hield aanklaagster T.Spoor zich bezig met de gewelddadige dood van de oud – onderwijzer Storm, het insteken op de andere zwerver en de onverhoedse meshalen naar mensen bij de UT. Officier van justitie G. Dam Leidde het onderzoek naar de lange – in tijd en feiten – reeks dierenmishandelingen. Rudolf K., die al eerder de tbs – maatregel kreeg na verkrachtingen in Apeldoorn en `onbehandelbaar` is genoemd in de tbs – kliniek in Rekken , is al onderzocht in het Pieter Baan Centrum. Dat rapport is er nog niet.

Zus vermoorde Frank Storm: ‘On-ge-loof-lijk’
            za 16 april 2005
Ze is stomverbaasd, in een onmiskenbare zuidelijke tongval. ‘Is die dierenbeul bij jullie en de moordenaar van mijn broer één en dezelfde?
On-ge-loof-lijk’, zegt ze met een typische zachte -g. Ilse Bouwens-Storm (46) uit Beek, Limburg, valt even stil. Zij is de oudste zuster van Frank Storm, de zwerver die van vrijdag 27 op zaterdag 28 juni 2003 in het Enschedese Volkspark in hals, keel en gezicht is gestoken. Onder een luifel, bij een zij-ingang van De Jaargetijden, bloedt-ie dood. Hij wordt zaterdagsavonds door passanten gevonden. ‘Dat van die dierenbeul bij jullie hebben we hier wel meegekregen. Dat was op ‘Hart van Nederland’, hè? Dezelfde man? On-ge-loof-lijk.’ Verbijsterd hoort ze het nieuws uit Twente. Rudolf K. (49), die als ‘beul’ tientallen dieren moet hebben mishandeld, bekende de ‘parkmoord’ op haar broer. ‘Ongelooflijk.’ Zij kreeg donderdag al een telefoontje. De boodschap van de Twentse recherche is duidelijk: in verhoren heeft een verdachte de gewelddadige dood van de ex-onderwijzer toegegeven. Dat Rudolf K. nog veel meer op zijn kerfstok moet hebben, getuige een persbericht dat de politie gistermiddag verspreidde, is Ilse niet meegedeeld. Het met een mes steken naar passanten op de UT-campus en op de aanpalende Hengelosestraat in Enschede, een zomer eerder? ‘De politie zei alleen dat hij van verschillende misdrijven wordt verdacht en wel lang zal worden opgesloten.’ Als Ilse hoort dat K. is uitbehandeld in tbs-kliniek Oldenkotte, in het Achterhoekse Rekken en sinds ongeveer acht jaar in een duplexhuisje aan de Hulsmaatstraat woonde, is ze met stomheid geslagen. ‘Een tbs’er? Werkelijk? Mijn god!’ Ze vindt dat het ‘nog lang’ heeft geduurd voor het levensdelict, de brute aanvallen op voorbijgangers en de langdurige reeks dierenmishandelingen nu opgelost lijken. Het uitloven van 10.000 euro voor de gouden tip over de dood van Storm, door de Almelose hoofdofficier van justitie, haalde eerder niks uit. De politie schetste niet hoe en wanneer ex-tbs’er, K., die eerder werd veroordeeld voor het misbruiken van vrouwen en daarbij ook messen zou hebben gebruikt, in het vizier is kwam. ‘Daar zeiden ze niets over.’ Ilse is ‘heel erg opgelucht dat-ie eindelijk gepakt is geworden. Beter laat dan niet. Nu kunnen we het ook afsluiten.’ De politie heeft haar ‘heel netjes’ ingelicht, vindt ze. Ilse vroeg zelf naar het motief voor de moord/doodslag. Roof, was het antwoord. Dat betwijfelt ze. ‘Wat moet je nu van een dakloze stelen?’

Storm kwam rond 1975 naar Twente, maar hield contact met zijn familie in Limburg. Samen met verslaggever Jan ter Haar van deze krant zat hij begin jaren tachtig in de werkgroep Enschede tegen Apartheid. ‘Frank was begaan met de zwarte bevolking in Zuid-Afrika en het Nederlandse aandeel in het voortbestaan van het blanke regime’, aldus Ter Haar. Storm vergaderde mee, maar was geen haantje de voorste. Het stak Frank dat hij niet als vaste kracht in het onderwijs aan de bak kwam. Hij deed her en der invalwerk, tot in Losser. Dat werd hem teveel; hij lag erover in de clinch met een onderwijsambtenaar. Storm was sociaal strijdbaar, sloot zich aan bij de SP en was actief in een werkgroep voor uitkeringsgerechtigden en woningzoekenden. Daar wilde hij een zwartboek over maken, maar in die tijd maakte hij al een verwarde indruk. Gaandeweg raakte Storm geleidelijk het spoor bijster. De Limburger werd na overlast uit zijn laatste woning aan de Lintveldebrink gezet. Frank verbleef een poos bij het Leger des Heils aan de Molenstraat, pleisterplaats voor ‘broeders’. Hij aardde er niet en besloot definitief voor de ‘straat’ te kiezen. Hij was een bekende verschijning in de Enschedese binnenstad. Met de fiets aan de hand, zware tassen aan het stuur. Een tijd gebruikte-ie een onderstel van een kinderwagen om zijn schamele bezit te vervoeren: een rugzak, kleren, spullen voor zijn verzorging. Hij snijdt de band met thuis niet door. Zaterdag 14 juni 2003 is het laatste contact met Ilse. Hij belt haar met zijn gsm, zoals iedere veertien dagen. Ze feliciteert hem; hij wordt die dag vijftig. Abraham. Ilse en haar zus Marjo (45) laten Frank in Usselo cremeren. De zussen zien hun enige broer er niet meer. Dat is afgeraden door de uitvaartleider. Een bidprentje, naar goed katholiek gebruik, is er niet. ‘Het moest allemaal snel; we moesten alles zelf betalen. De crematie kostte drieduizend euro; dat is voor mij en mijn gezin niet misselijk. Maar we konden het niet over ons hart verkrijgen om hem heel goedkoop te laten begraven. ’t Is toch een mens, hè.?
Door Bert Janssen - Tubantia

Rudolf K. was vroeger minder ‘Einzelgänger’
          zaterdag 23 april 2005
Enschede- Rudolf K., die verdacht wordt van de moord op zwerver Frank Storm, drie steekpartijen en sadistische dierenmishandelingen, was vroeger veel minder een Einzelgänger dan nu wordt gedacht. K. had in de periode dat hij in Enschede woonde - sinds 1998 - volgens buren zelden of nooit contact met andere mensen. ‘De Beul van Twente’ leidde echter - voor zijn veroordeling tot tbs in 1985 vanwege een of meer verkrachtingen - ‘gewoon’ een gezinsleven. De man, die geboren is in het Duitse Duisburg, was getrouwd en heeft in Nederland twee kinderen: een zoon en een dochter. Ze zijn beiden in de twintig. Hij heeft met hen sinds zijn veroordeling eigenlijk geen contact meer. K.’s ex-vrouw wil niets kwijt over die periode rond zijn veroordeling. Zijn zoon zegt hem een keer gedurende zijn gevangenschap te hebben opgezocht, maar daarna zelf het contact te hebben verbroken. ‘Daar had ik geen behoefte aan. Met name vanwege zijn verleden.’ Hij zegt overigens niet precies te hebben geweten waarvoor zijn vader is veroordeeld. ‘Er is in het gezin nauwelijks tot niet meer over gesproken.’ Volgens hem heeft zijn zus, die twee jaar jonger is, alleen te horen gekregen dat haar vader weggegaan was.
Zij was ongeveer twee jaar toen K. werd veroordeeld. De zoon heeft uit de media begrepen dat zijn vader na terugkeer in de maatschappij opnieuw de fout is gegaan. ‘Dat vind ik heel erg.’ Hij zegt bij zijn moeder wel geïnformeerd te hebben over het verleden van zijn vader, ‘maar ze wil er niet zo veel over kwijt’. De Nederlandse tak van de familie K. is klein. Een ander familielid zegt dat de meesten die Rudolf echt hebben gekend, al zijn overleden. ‘Van wat er vroeger is gebeurd, weet ik eigenlijk niets. Ik heb hem ongeveer twintig jaar niet gezien; toen was ik tien. Ik vind het vreselijk en leef mee met de mensen die leed zijn berokkend.’
Twentsche Courant Tubantia

UT-bewaker A. Mulstege: ‘De compositietekening van toen leek totaal niet’

Oog in oog met tbs’er Rudolf K.
Bewaker A. Mulstege stond in 2002 oog in oog met tbs’er Rudolf K. en hoorde hem kort uit. Want al drie avonden lang was K. hem opgevallen met zijn vreemde gedrag, midden in de nacht op het UT-terrein. Rudolf K. kon als geen ander plotseling opduiken en weer in het niets verdwijnen. Zoals de paardenbeul ook kon. Mulstege tipte de politie over hem. Nu pas blijkt hoe raak Mulstege’s vermoedens toen waren, dat hij in het voorjaar van 2002 de beul misschien had getroffen bij de Universiteit Twente (UT). Hij sprak zijn vermoeden uit tegen de politie. ‘Meerdere keren’, zegt hij. En zelfs pakweg vier maanden geleden nog een keer, tegen de wijkagent voor de campus. ‘Omdat het me niet lekker zat. Volgens mij had die man gewoon wat te maken met de beul.’ De politie trok destijds de verdachte ook wel na. Een dag later lieten ze Mulstege weten, dat zijn verdachte een voormalig tbs’er was. ‘Maar de link met de beul is, of kon blijkbaar niet worden gelegd’, zegt Mulstege. ‘Dat is het ergste: dat het nog zo lang heeft geduurd voordat ze er achter zijn gekomen.’ Want op dat moment waren er nog geen mensen neergestoken bij de UT. En was ‘zwerver’ Storm nog niet door de beul vermoord. Toen Mulstege hoorde van de arrestatie van de beul, had de bewaker ook meteen een flashback. ‘Ik moest gelijk weer aan die man uit 2002 denken. Ik zei nog: het lijkt mij toch sterk, dat het die kerel is. Maar de politie zei bij de arrestatie dus niets over een tbs-verleden. Maar de dag erna las ik het wel in de krant: een tbs’er uit Deppenbroek, werkend voor een schoonmaakbedrijf... De leeftijd klopte. Alles klopte. Dan vraag je je toch af: waarom is zo’n man toen niet een tijd extra in de gaten gehouden. Met zo’n verleden... en hij gedroeg zich uiteindelijk hier ook heel verdacht.’ Van het incident bij de UT heeft de beveiligingsdienst een uitgebreid rapport gemaakt. Eerdaags haalt hij het boven tafel. Het rapport beschrijft, zo zegt hij, in detail hoe Rudolf K. met zijn fiets over de paden van de campus zwierf. En hoe, als het hem uitkwam, hij in het niets kon verdwijnen. De dierenbeul had toen al een paar keer zeer gruwelijk van zich laten horen. Tegelijkertijd deed zich destijds een serie grote branden voor, mogelijk brandstichting. De bewakingsdienst van de UT was dus extra alert. ‘Hij liep telkens heen en weer, fietste rond, en ging bij de vijver tussen de ganzen zitten. De derde nacht besloot ik hem aan te spreken. Ik zorgde ervoor dat hij niet zomaar weg kon, maar dat hij zijn fiets alleen kon bereiken door langs mij heen te lopen. Hij stond op en vloekte. En toen sprak ik hem aan. Ik wilde weten wie hij was.’ Er ontstond een kort, maar ‘enigszins amicaal’ gesprekje, herinnert Mulstege zich. Rudolf K. gaf zich bloot. Vertelde dat hij in Deppenbroek woonde en als schoonmaker werkte; hij noemde zelfs de naam van het bedrijf, waarvan de politie een dag later bevestigde dat hij de waarheid had verteld. ‘Toen we uitgesproken waren stapte hij op zijn fiets. Ik heb hem een tijdje gevolgd, maar dat had-ie in de gaten. Hij verdween telkens en dook daarna op de vreemdste plekken op. Hij moest het buitengebied van de campus heel goed kennen. Ik had er geen goed gevoel bij. Daarom vroeg ik om politiehulp. Maar toen die na 25 minuten kwam, was de man natuurlijk weg. Maar het frappante was, de politie gaat weg, ik rijd terug naar de UT... en ineens zie ik ‘m weer rijden.’ Dat speelde dus allemaal enkele maanden voordat Rudolf K. in het wilde weg mensen begon te steken in de omgeving van de UT. Mulstege heeft toen zelf ook nooit de link gelegd tussen die steekincidenten en zijn ganzenman. Ondanks dat de politie van de messensteker een compositietekening heeft verspreid. De slachtoffers van de messteker spraken van een man met een opvallende snor, kalend op zijn voorhoofd, grijs haar en grof gebouwd. Mulstege: ‘Ik vond het totaal niet lijken op de man die ik toen heb gezien.’ Het verspreiden van zo’n tekening is vaak een noodsprong om alsnog een verdachte te kunnen pakken. Ook in dit geval van de messteker erkende de politie dat de tekening ‘ons laatste aanknopingspunt’ was. Het onderzoek zat helemaal op dood spoor en de onrust rond de UT groeide met de dag. De druk om de dader te pakken nam toe. Kort daarvoor had de politie bijna een onschuldige Enschedeër opgepakt in een ware klopjacht. De man met opvallende snor was bezig met het uitzetten van een speurtocht, door pijlen op bomen te spuiten. Daarbij werd hij door een van de slachtoffers herkend als ‘de aanvaller’. De politie sprak later van een ‘honderd procent herkenning’. De man ontkwam in eerste instantie, maar meldde zich daarna toch aan het bureau. Hij was gevlucht, omdat hij bang was een bekeuring te krijgen voor het schilderen. Mulstege vraagt zich af of de tekening wel zo goed was, achteraf. De bewaker had de tbs’er een paar maanden eerder goed in zich opgenomen, maar zag die opmerkelijke snor niet. ‘Hij was hooguit slecht geschoren. Het bewijst dat een compositietekening ook tegen je kan werken. Door die tekening heb ik in elk geval geen link gelegd.’
Door Lucien Baard -TC Tubantia

Rudolf K. veroordeeld tot levenslang
De rechtbank Almelo heeft vandaag (25-11-05)verdachte Rudolf K. veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. De verdachte is schuldig bevonden aan moord, aan drie pogingen tot moord, aan beschadiging van een dier en aan meerdere gevallen van diefstal van delen van een dier. De rechtbank legt in haar vonnis uit waarom niet een andere langdurige gevangenisstraf wordt opgelegd en ook waarom niet de door twee deskundigen van het Pieter Baan Centrum geadviseerde maatregel van TBS wordt opgelegd. De verdachte is tevens veroordeeld tot schadevergoeding. Daarnaast is de maatregel opgelegd die inhoudt dat het Justitieel Incassobureau kan proberen de schadevergoeding voor de benadeelden te incasseren.
LJN: AU6873, Rechtbank Almelo, 08/000290-04
Datum uitspraak: 25-11-2005
Datum publicatie: 25-11-2005
Rechtsgebied: Straf
Soort procedure: Eerste aanleg - meervoudig
Inhoudsindicatie: De verdachte wordt schuldig bevonden aan moord, aan drie pogingen tot moord, aan beschadiging van een dier en aan meerdere gevallen van diefstal van delen van een dier. De rechtbank legt aan hem een levenslange gevangenisstraf op. De rechtbank legt daarbij uit waarom niet een andere langdurige gevangenisstraf wordt opgelegd en ook waarom niet de door twee deskundigen van het Pieter Baan Centrum geadviseerde maatregel van TBS wordt opgeled. Ook wordt de verdachte veroordeeld tot schadevergoeding en wordt de maatregel opgelegd die inhoudt dat het Justitieel Incassobureau kan proberen de schadevergoeding voor de benadeelden te incasseren.
Uitspraak
RECHTBANK ALMELO
Parketnummer: 000290-04
STRAFVONNIS
Uitspraak: 25/11/2005.

De rechtbank te Almelo, meervoudige kamer voor strafzaken, rechtdoende in de zaak van de officier van justitie in het arrondissement Almelo, tegen:

[verdachte],
geboren te [plaats], op [datum] 1955,
wonende te [plaats],
thans verblijvende in de penitentiaire inrichting [naam] te [plaats],

terechtstaande -na aanpassing van de omschrijving van de tenlastelegging ter terechtzitting- terzake dat:

1.

hij in of omstreeks de periode van 27 op 28 juni 2003 te Enschede,
opzettelijk en met voorbedachten rade [slachtoffer1] van het leven heeft beroofd,
immers heeft verdachte met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg, die
[slachtoffer1] (met kracht) met een (groot) mes meermalen, althans eenmaal in de hals
en/of de buik, althans het bovenlichaam gestoken, tengevolge waarvan voornoemde
[slachtoffer1] is overleden,
terwijl het feit gevolgd, vergezeld of voorafgegaan is van het strafbare feit
diefstal (namelijk dat verdachte in voornoemde periode te Enschede met het
oogmerk van wederrechtelijke toeëigening heeft weggenomen een radio
toebehorende aan [slachtoffer1], althans aan een ander dan aan verdachte) en
terwijl het feit gepleegd werd om de uitvoering van die diefstal voor te
bereiden of gemakkelijk te maken, of om bij betrapping op heterdaad, aan
zichzelf hetzij straffeloosheid, hetzij het bezit van het wederrechtelijk
verkregene te verzekeren;
(zakendossier 2, oorspronkelijk parketnummer 08/000189-03, was vermeld onder
feit 5. op bevel voorlopige hechtenis)
art 288 Wetboek van Strafrecht
art 289 Wetboek van Strafrecht.

2.

hij op of omstreeks 8 juli 2002 te Enschede, ter uitvoering van het door
verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk en met voorbedachten rade
[slachtoffer2] van het leven te beroven, met dat opzet en na kalm beraad en rustig
overleg, met een mes of een scherp voorwerp die [slachtoffer2] (die in een slaapzak
lag) heeft benaderd en [slachtoffer2] onverhoeds met een mes, althans een scherp
voorwerp in diens zij heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat
voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
art 289 Wetboek van Strafrecht
art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 2 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij op of omstreeks 8 juli 2002 te Enschede, aan een persoon, genaamd
[slachtoffer2], opzettelijk en met voorbedachten rade, zwaar lichamelijk letsel (een
steekwond in de linkerzij en een darmperforatie), heeft toegebracht, door deze
opzettelijk, na kalm beraad en rustig overleg, met een mes, althans met een
scherp voorwerp, in diens zij te steken;
art 303 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 2 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, MEER SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij op of omstreeks 8 juli 2002 te Enschede, ter uitvoering van het door
verdachte voorgenomen misdrijf om aan een persoon genaamd [slachtoffer2],
opzettelijk en met voorbedachten rade zwaar lichamelijk letsel toe te brengen,
met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg met een mes of een scherp
voorwerp die [slachtoffer2] (die in een slaapzak lag) heeft benaderd en [slachtoffer2]
onverhoeds met een mes, althans een scherp voorwerp in diens zij heeft
gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
(zakendossier 3, was vermeld onder feit 6. op bevel voorlopige hechtenis)
art 303 lid 1 Wetboek van Strafrecht c.q.
art 302 lid 1 Wetboek van Strafrecht
art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

3.

hij op of omstreeks 30 augustus 2002 te Enschede, ter uitvoering van het door
verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk en met voorbedachten rade
[slachtoffer3] van het leven te beroven, met dat opzet en na kalm beraad en rustig
overleg, met zijn fiets [slachtoffer3] is genaderd en hem in het voorbijgaan
onverhoeds met een mes, althans een scherp voorwerp, in de linker zij, althans
het lichaam, heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen
misdrijf niet is voltooid;
art 289 Wetboek van Strafrecht
art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 3 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij op of omstreeks 30 augustus 2002 te Enschede, aan een persoon, genaamd
[slachtoffer3], opzettelijk en met voorbedachten rade, zwaar lichamelijk letsel (een
diepe steekwond in de linkerzij), heeft toegebracht, door deze opzettelijk, na
kalm beraad en rustig overleg, met een mes, althans een scherp voorwerp, in de
linker zij te steken;
art 303 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 3 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, MEER SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij op of omstreeks 30 augustus 2002 te Enschede, ter uitvoering van het door
verdachte voorgenomen misdrijf om aan een persoon genaamd [slachtoffer3],
opzettelijk en met voorbedachten rade zwaar lichamelijk letsel toe te brengen,
met dat opzet, na kalm beraad en rustig overleg, met zijn fiets [slachtoffer3] is
genaderd en hem in het voorbijgaan onverhoeds met een mes, althans een scherp
voorwerp, in de linkerzij heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat
voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
(zakendossier 4, was vermeld onder feit 7. op bevel voorlopige hechtenis)
art 303 lid 1 Wetboek van Strafrecht
art 302 lid 1 Wetboek van Strafrecht
art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

4.

hij op of omstreeks 5 september 2002 te Enschede, ter uitvoering van het door
verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk en met voorbedachten rade
[slachtoffer4] van het leven te beroven, met dat opzet en na kalm beraad en
rustig overleg, op zijn fiets die [slachtoffer4] heeft achtervolgd, haar heeft
ingehaald en haar in het voorbijgaan met een mes, althans een scherp voorwerp,
in haar hals/nek heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen
misdrijf niet is voltooid;
art 289 Wetboek van Strafrecht
art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 4 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij op of omstreeks 5 september 2002 te Enschede, aan een persoon, genaamd
[slachtoffer4], opzettelijk en met voorbedachten rade, althans opzettelijk,
zwaar lichamelijk letsel (te weten een steekwond in de hals/nek), heeft
toegebracht, door haar opzettelijk, na kalm beraad en rustig overleg, althans
opzettelijk met een mes, althans een scherp voorwerp, in de hals/nek te steken;
art 303 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 4 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, MEER SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij op of omstreeks 5 september 2002 te Enschede, ter uitvoering van het door
verdachte voorgenomen misdrijf om aan een persoon genaamd [slachtoffer4],
opzettelijk en met voorbedachten rade zwaar lichamelijk letsel toe te brengen,
met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg op zijn fiets die [slachtoffer4]
heeft achtervolgd, haar heeft ingehaald en haar in het voorbijrijden met een
mes, althans een scherp voorwerp, in haar hals/nek heeft gestoken, terwijl de
uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
(zakendossier 5, was vermeld onder feit 8. op bevel voorlopige hechtenis)
art 303 lid 1 Wetboek van Strafrecht
art 302 lid 1 Wetboek van Strafrecht
art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

5.

hij op of omstreeks 6 november 2000, te Deurningen, gemeente Oldenzaal, ter
uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om met het oogmerk van
wederrechtelijke toe-eigening weg te nemen uit een weide delen van een kalf,
in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan [benadeelde5], in
elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte,
zich met een mes of scherp voorwerp naar die weide heeft begeven en dat kalf
één of meerdere keren met een mes of scherp voorwerp in de hals, althans het
lichaam heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat misdrijf niet is voltooid;
art 310 Wetboek van Strafrecht
art 45 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 5 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij op of omstreeks 6 november 2000, te Deurningen, gemeente Oldenzaal,
opzettelijk en wederrechtelijk een kalf, geheel of ten dele toebehorende aan
[benadeelde5], in ieder geval aan een ander of anderen dan aan verdachte,
heeft vernield en/of beschadigd en/of onbruikbaar heeft gemaakt,
door toen daar opzettelijk en wederrechtelijk dat kalf met een scherp voorwerp
dood te steken;
(zakendossier 1.3, was vermeld onder feit 1. op bevel voorlopige hechtenis)
art 350 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

6.

hij in of omstreeks de periode van 3 tot en met 4 augustus 2003 te Enschede,
met het oogmerk van wederrechtelijke toeëigening heeft weggenomen
uit een weide delen van een pony, in elk geval enig goed, geheel of ten dele
toebehorende aan [benadeelde6], in elk geval aan een ander of anderen dan aan
verdachte;
art 310 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 6 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij in of omstreeks de periode van 3 tot en met 4 augustus 2003 te Enschede,
opzettelijk en wederrechtelijk een pony, geheel of ten dele toebehorende aan
[benadeelde6], in ieder geval aan een ander of anderen dan aan verdachte,
heeft vernield en/of beschadigd en/of onbruikbaar heeft gemaakt,
door toen daar opzettelijk en wederrechtelijk die pony met een scherp
voorwerp dood te steken en delen vlees uit die pony te snijden;
(zakendossier 1.13, was vermeld onder feit 2. op bevel voorlopige hechtenis)
art 350 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

7.

hij in of omstreeks de periode van 27 tot en met 28 mei 2004 te Enschede, met
het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen uit een weide
delen van een pony, in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende
aan [benadeelde7], in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte;
art 310 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 7 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij in of omstreeks de periode van 27 tot en met 28 mei 2004 te Enschede,
opzettelijk en wederrechtelijk een pony, geheel of ten dele toebehorende aan
[benadeelde7], in ieder geval aan een ander of anderen dan aan verdachte, heeft
vernield en/of beschadigd en/of onbruikbaar heeft gemaakt,
door toen daar opzettelijk en wederrechtelijk die pony met een scherp voorwerp
dood te steken en delen vlees uit die pony te snijden;
(zakendossier 1.20 pag 831 e.v., was vermeld onder feit 3. op bevel voorlopige
hechtenis)
art 350 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

8.

hij op of omstreeks de navolgende data in de periode van 1 oktober 2000 tot en
met 31 december 2004 op de na te noemen plaatsen in het arrondissement Almelo,
telkens met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen uit
een weide, delen van een dier, in elk geval enig goed, geheel of ten dele
toebehorende aan na te noemen personen, althans aan anderen dan aan verdachte:
-1/2 oktober 2000 te Oldenzaal (Visschedijkweg) delen van een pony van [benadeelde8A] (zakendossier 1.1 pag. 381 e.v.);
-19/20 juni 2003 ten Enschede (Voortsweg) delen van een schaap van [benadeelde8B] (zakendossier 1.11 pag. 555 e.v.);
-9 augustus 2003 te Enschede (Brandemaatweg) delen van een schaap van [benadeelde8C] (zaakdossier 1.14 pag 634 e.v.);
-17/18 oktober 2003 te Enschede (Haaksbergerstraat/Usselerrondweg) delen van
een schaap van [benadeelde8D];
(zaakdossier 1.18 pag 738 e.v.)
art 310 Wetboek van Strafrecht.

ALTHANS, voor zover voor het vorenstaande onder 8 geen veroordeling mocht of zou kunnen volgen, SUBSIDIAIR, terzake dat:

hij op of omstreeks na te noemen data in de periode van 1 oktober 2000 tot en
met 31 december 2004, op na te noemen plaatsen in het arrondissement Almelo,
telkens opzettelijk en wederrechtelijk één of meer dieren, geheel of ten dele
toebehorende aan na te noemen personen, althans aan anderen dan aan verdachte,
heeft vernield en/of beschadigd en/of onbruikbaar heeft gemaakt,
door toen daar opzettelijk en wederrechtelijk die dieren met een mes, althans
een scherp voorwerp te steken:
-1/2 oktober 2000 te Oldenzaal (Visschedijkweg) een pony van [benadeelde8A]
(zakendossier 1.1 pag. 381 e.v.);
-19/20 juni 2003 te Enschede (Voortsweg) een schaap van [benadeelde8B]
(zakendossier 1.11 pag. 555 e.v.);
-9 augustus 2003 te Enschede (Brandemaatweg) een schaap van [benadeelde8C] (zaakdossier 1.14 pag 634 e.v.);
-17/18 oktober 2003 te Enschede (Haaksbergerstraat/Usselerrondweg) een schaap
van [benadeelde8D] (zaakdossier 1.18 pag 738 e.v.);
(nadere omschrijving van verzamelfeit 4. op bevel voorlopige hechtenis)
art 350 lid 1 Wetboek van Strafrecht.

Gezien de stukken;

Gelet op het onderzoek ter terechtzitting;

Gehoord de vordering van de officier van justitie;

Gelet op de verdediging door en/of namens verdachte gevoerd;

De rechtbank heeft de in de tenlastelegging begane kennelijke schrijffouten verbeterd, in de bewezenverklaring.
Verdachte wordt daardoor in zijn verdediging niet geschaad.

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan verdachte
sub 5 primair is ten laste gelegd, zodat hij daarvan behoort te worden vrijgesproken.

De rechtbank is door de inhoud van wettige bewijsmiddelen -die in de gevallen waarin de wet aanvulling van dit (verkorte) vonnis met de bewijsmiddelen vereist, in een aan dit vonnis te hechten bijlage zullen worden opgenomen- waarop na te melden beslissing steunt, tot de overtuiging gekomen en acht wettig bewezen dat verdachte het sub 1 in de eerste plaats, sub 2 primair, sub 3 primair, sub 4 primair, sub 5 subsidiair, sub 6 primair, sub 7 primair en sub 8 primair ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

1.

hij in de periode van 27 op 28 juni 2003 te Enschede,
opzettelijk en met voorbedachten rade [slachtoffer1] van het leven heeft beroofd,
immers heeft verdachte met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg, die
[slachtoffer1] (met kracht) met een mes in de hals en de buik, althans het bovenlichaam gestoken, tengevolge waarvan voornoemde [slachtoffer1] is overleden.

2.

hij op 8 juli 2002 te Enschede, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk en met voorbedachten rade [slachtoffer2] van het leven te beroven, met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg, met een mes die [slachtoffer2] (die in een slaapzak lag) heeft benaderd en [slachtoffer2] onverhoeds met een mes in diens zij heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

3.

hij op 30 augustus 2002 te Enschede, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk en met voorbedachten rade
[slachtoffer3] van het leven te beroven, met dat opzet en na kalm beraad en rustig
overleg, met zijn fiets [slachtoffer3] is genaderd en hem in het voorbijgaan
onverhoeds met een mes, althans een scherp voorwerp, in de linker zij heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

4.

hij op 5 september 2002 te Enschede ter uitvoering van het door
verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk en met voorbedachten rade
[slachtoffer4] van het leven te beroven, met dat opzet en na kalm beraad en
rustig overleg, op zijn fiets die [slachtoffer4] heeft achtervolgd, haar heeft
ingehaald en haar in het voorbijgaan met een mes in haar hals heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

5.

hij op of omstreeks 06 november 2000, te Deurningen, gemeente Oldenzaal,
opzettelijk en wederrechtelijk een kalf, toebehorende aan
[benadeelde5], heeft beschadigd, door toen daar opzettelijk en wederrechtelijk dat kalf met een scherp voorwerp dood te steken;

6.

hij in de periode van 3 tot en met 4 augustus 2003 te Enschede,
met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen
uit een weide delen van een pony, toebehorende aan [benadeelde6].

7.

hij in de periode van 27 tot en met 28 mei 2004 te Enschede, met
het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen uit een weide
delen van een pony, toebehorende aan [benadeelde7].

8.

hij op de navolgende data in de periode van 1 oktober 2000 tot en met 31 december 2004 op de na te noemen plaatsen in het arrondissement Almelo,
telkens met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen uit
een weide, delen van een dier, toebehorende aan na te noemen personen:
-1/2 oktober 2000 te Oldenzaal (Visschedijkweg) delen van een pony van [benadeelde8A];
-19/20 juni 2003 ten Enschede (Voortsweg) delen van een schaap van
[benadeelde8B];
-9 augustus 2003 te Enschede (Brandemaatweg) delen van een schaap van [benadeelde8C];
-17/18 oktober 2003 te Enschede (Haaksbergerstraat/Usselerrondweg) delen van
een schaap van [benadeelde8D];

Tot deze beslissing geven reden de in die bewijsmiddelen voorkomende feiten en omstandigheden, waarbij de inhoud van die bewijsmiddelen telkens alleen is gebezigd tot bewijs van het ten laste gelegde feit, waarop deze inhoud in het bijzonder betrekking heeft.

De rechtbank overweegt voor wat betreft de in feit 1 ten laste gelegde en bewezen verklaarde voorbedachte raad nog in het bijzonder:
Uit de wijze waarop en de omstandigheden waaronder verdachte ten aanzien van feit 1 (de gebeurtenis in de nacht van 27 op 28 juni 2003 in het Volkspark te Enschede) heeft gehandeld, blijkt naar het oordeel van de rechtbank dat hij niet heeft gehandeld in een opwelling, maar uitvoering heeft gegeven aan een reeds tevoren genomen besluit.
Verdachte heeft in dit verband desgevraagd ook verklaard -zakelijk weergegeven- dat hij het latere slachtoffer [slachtoffer1] twee dagen voor de moord in genoemd park heeft ontmoet en dat hij, toen laatstgenoemde zich bij die ontmoeting laatdunkend uitliet over homoseksuelen, de daarop volgende dag het besluit heeft genomen om [slachtoffer1] te doden, aan welk besluit hij vervolgens weer een dag later -na wederom het slachtoffer gedurende geruime tijd in het park te hebben geobserveerd- ook daadwerkelijk uitvoering gaf.
Aldus heeft verdachte tijd gehad zich te beraden over de betekenis en de mogelijke gevolgen van zijn voorgenomen besluit en zich daarvan rekenschap te geven.
Ook was verdachtes geestestoestand niet zodanig dat hij tot geen enkele oordeelsvorming in staat was, nu hij blijkens het door het Pieter Baan Centrum ingestelde onderzoek naar de geestvermogens, de ongeoorloofdheid van de hem ten laste gelegde feiten heeft kunnen inzien.
Derhalve is naar het oordeel van de rechtbank sprake geweest van voorbedachte raad.

Namens de verdachte is ten aanzien van de hiervoor bewezen verklaarde feiten
2, 3 en 4 -zakelijk weergegeven- aangevoerd dat geen sprake is van poging tot moord, nu verdachte telkens niet het opzet heeft gehad de respectievelijke slachtoffers van het leven te beroven.
Ten aanzien van feit 3 heeft de raadsman tevens gesteld dat de voorbedachte rade gericht op de dood van het slachtoffer ontbreekt.

De rechtbank overweegt dienaangaande:
Om tot een bewezenverklaring van het opzet -een essentieel bestanddeel van de onder 2, 3 en 4 in de tenlastelegging opgenomen feiten- te komen, is het noodzakelijk dat er sprake is van doelgericht en bewust handelen. Opzet ziet immers op: “willens en wetens” en wordt aan de onderzijde begrensd door voorwaardelijk opzet, dat ziet op: “het zich willens en wetens blootstellen aan de aanmerkelijke kans dat in casu het slachtoffer als gevolg van het handelen van de verdachte zal komen te overlijden”. Dit brengt mee dat bij de verdachte controle over zijn handelen aanwezig moet zijn om opzet onderscheidenlijk voorwaardelijk opzet aan te kunnen nemen. Ontbreekt die controle, dan kan van opzettelijk handelen geen sprake zijn.

Voor wat betreft het ten laste gelegde en bewezen verklaarde opzet neemt de rechtbank in het bijzonder de volgende feiten en omstandigheden in aanmerking zoals deze uit het verhandelde ter terechtzitting naar voren zijn gekomen en door verdachte desgevraagd niet zijn weersproken:

Ten aanzien van het slachtoffer [slachtoffer2]:
-Verdachte hield het latere slachtoffer in de gaten om te zien waar deze zou gaan
liggen;
-Verdachte is vervolgens naar huis gegaan om zijn mes op te halen;
-Na terugkeer op de plaats delict heeft verdachte -na te hebben gevoeld waar hij
moest steken- het in zijn slaapzak liggende slachtoffer met het mes gestoken;
-Verdachte heeft verklaard helemaal niet bang te zijn geweest en ervan te zijn uit
gegaan dat het slachtoffer een steek in zijn borst had.
-Verdachte verklaart dat het alleen maar ging om de prooi die hij had.

Ten aanzien van het slachtoffer [slachtoffer3]:
-Het slachtoffer fietst na middernacht over het fietspad van Hengelo naar Enschede
en is op zeker moment gestopt om een sigaret te roken;
-Verdachte heeft gekeken of de kust veilig was en is rustig achter het slachtoffer
aangefietst;
-Verdachte heeft het slachtoffer gestoken en -naar hij heeft verklaard- gewoon
wezenloos laten liggen;
-Verdachte zegt de politie de verkeerde kant op te hebben gestuurd.

Ten aanzien van het slachtoffer [slachtoffer4]:
-Ook zij fietste, evenals voornoemd slachtoffer, in de nachtelijke uren op de
openbare weg;
-Het slachtoffer bemerkte dat er iemand achter haar fietste; toen zij daarop omkeek
kwam de man net schuin achter haar fietsen en stak zijn rechter hand naar haar uit;
Later bleek dat de man haar op dat moment een grote wond in de hals had
toegebracht;
-Verdachte wilde haar steken met de bedoeling een halsslagaderlijke bloeding te
bewerkstelligen, waarna hij haar zou kunnen verkrachten.

Uit de hiervoor beschreven feiten en omstandigheden volgt naar het oordeel van de rechtbank dat verdachte zich met betrekking tot de bedoelde slachtoffers niet alleen bewust is geweest van zijn handelen en daarover ook controle heeft gehad, maar ook dat zijn gedragingen en de aard en wijze waarop deze plaatsvonden, (het op agressieve wijze steken van weerloze, nietsvermoedende slachtoffers op plekken in het lichaam waar zich vitale organen bevinden), de plaats waar deze gedragingen plaatsvonden, (locaties waar zich in het algemeen weinig mensen bevinden of voorbij komen), het tijdstip waarop deze plaatsvonden, (nachtelijke uren) alsmede het korte tijdsbestek waarbinnen deze gedragingen plaatsvonden,
-in onderling verband en samenhang bezien- naar hun uiterlijke verschijningsvorm kunnen worden aangemerkt als zo zeer gericht op het mogelijke gevolg -de dood van de slachtoffers- dat het niet anders kan zijn dat de verdachte bewust de aanmerkelijke kans op dat gevolg heeft aanvaard.

Voorts is de rechtbank van oordeel dat hierbij telkenmale sprake is geweest van voorbedachte raad, immers heeft verdachte in de hiervoor beschreven situaties voorafgaande aan de door hem toegebrachte potentieel levensbedreigende messteken tijd gehad om over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad na te denken en zich daarvan rekenschap te geven.

Met betrekking tot de hiervoor sub 6 tot en met 8 bewezen verklaarde feiten heeft de raadsman -zakelijk weergegeven- gesteld dat telkens geen sprake is van het wegnemen van enig goed, omdat het begrip “goed” enige zelfstandigheid veronderstelt vóór het plaatsvinden van de wegnemingshandeling.
Deze opvatting vindt naar het oordeel van de rechtbank geen steun in het recht.
De omstandigheid dat een deel van een dier, een bestanddeel zou zijn van een goed, te weten het betreffende dier, en niet kan worden weggenomen zonder van laatstgenoemd goed losgemaakt te worden, brengt niet mee dat eerstgenoemd deel van dat dier niet vatbaar zou zijn voor diefstal in de zin van artikel 310 Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen aan verdachte sub 1 primair, sub 2 primair, sub 3 primair, sub 4 primair, sub 5 subsidiair, sub 6 primair, sub 7 primair en sub 8 primair meer of anders is ten laste gelegd, zodat hij daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Het bewezen verklaarde levert op:

wat betreft sub 1 primair het misdrijf:

"Moord",

strafbaar gesteld bij artikel 289 van het Wetboek van Strafrecht;


wat betreft sub 2 primair, sub 3 primair en sub 4 primair, telkens het misdrijf:

"Poging tot moord",

telkens strafbaar gesteld bij artikel 289, juncto artikel 45, lid 1 van het Wetboek van Strafrecht;

wat betreft sub 5 subsidiair, het misdrijf:

“Opzettelijk en wederrechtelijk een dier dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, beschadigen”,

strafbaar gesteld bij artikel 350, lid 2 van het Wetboek van Strafrecht;

wat betreft sub 6 primair en sub 7 primair, telkens het misdrijf:

“diefstal”,

telkens strafbaar gesteld bij artikel 310 van het Wetboek van Strafrecht;

en wat betreft sub 8 primair, het misdrijf:

“Diefstal”,

strafbaar gesteld bij artikel 310 van het Wetboek van Strafrecht, meermalen gepleegd;

Omtrent de strafbaarheid van de verdachte overweegt de rechtbank dat er blijkens een door P.K.J. Ronhaer en P.E. Geurkink, respectievelijk als psychiater en psycholoog verbonden aan de Psychiatrische Observatiekliniek het Pieter Baan Centrum te Utrecht opgemaakt rapport betreffende een onderzoek naar de geestvermogens van verdachte, bij laatstgenoemde sprake is van een zeer ernstige antisociale persoonlijkheidsstoornis, waarin ook narcistische trekken zichtbaar zijn. Deze stoornis wordt echter beter gekenmerkt door de term psychopathie vanwege het gebrek aan empathie, aan spijt, schuldgevoel of wroeging en een absoluut gebrek aan respect voor de gevoelens en rechten van anderen en vanwege de egocentrische, antisociale leefstijl met een gebrek aan planning. Bij verdachte is er sprake van ernstige psychopathie.
Zijn persoonlijkheid wordt dieperliggend gekenmerkt door leegheid, impulsiviteit, primaire lustbevrediging, het ontbreken van conceptuele samenhang en onvermogen te ordenen.
De stoornis van verdachte zoals aangegeven, speelde ten tijde van de ten laste gelegde feiten een belangrijke rol. In alle feiten is ook het machtsaspect zichtbaar. Betrokkene zocht de ten laste gelegde feiten overziend, uitsluitend zwakkere en zelfs weerloze slachtoffers, waardoor zijn gevoel van macht kon groeien.
Op grond van het bovenstaande heeft betrokkene ten tijde van het plegen van de hem ten laste gelegde feiten weliswaar de ongeoorloofdheid daarvan kunnen inzien, doch is hij in mindere mate dan de gemiddeld normale mens in staat geweest zijn wil in vrijheid -overeenkomstig een dergelijk besef- te bepalen.
De conclusie luidt dat betrokkene ten tijde van het plegen van de hem ten laste gelegde feiten lijdende was aan een zodanige gebrekkige ontwikkeling en ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens, dat deze feiten -indien bewezen- hem slechts in verminderde mate kunnen worden toegerekend.

De rechtbank verenigt zich met deze conclusie en neemt die over. Overeenkomstig die conclusie kan niet worden gezegd dat verdachte niet strafbaar is, terwijl ook overigens geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die verdachte niet strafbaar doet zijn.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte, terzake de feiten 1 tot en met 8, en wel in de juridische vorm die telkens primair is ten laste gelegd, wordt veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf,
met toewijzing van de civiele vorderingen van de benadeelde partijen [slachtoffer2], [slachtoffer4], [benadeelde5], [benadeelde6], [benadeelde8A] en [benadeelde8B] en telkens oplegging daarbij van de zogenaamde Terwee-maatregel, alsmede met niet-ontvankelijkheid van de vordering van de benadeelde partij [benadeelde9], nu die vordering een feit betreft dat niet aan verdachte is ten laste gelegd.

De rechtbank overweegt wat de straf betreft, dat op grond van de aard van de feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn gepleegd en de persoon van verdachte, zoals één en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken, aan verdachte de straf en de maatregelen behoren te worden opgelegd, zoals deze hierna zullen worden bepaald, waarbij nog het volgende is overwogen:
Verdachte heeft in de nacht van 27 op 28 juni 2003 opzettelijk en met voorbedachten rade iemand op brute wijze van het leven beroofd. Hij heeft het weerloze slachtoffer, dat een zwervend bestaan leidde, in zijn slaap verrast en vervolgens op lafhartige wijze met een mes in de hals en in de buik gestoken, aan welke verwondingen het slachtoffer vervolgens is bezweken.
Aan het plegen van deze moord is een zekere planning door de verdachte voorafgegaan, hetgeen onder meer blijkt uit het feit dat hij het slapende slachtoffer in het park geruime tijd heeft geobserveerd alvorens zijn gruwelijke daad te verrichten. Door deze moord heeft de verdachte dit kwetsbare slachtoffer het meest fundamentele recht ontnomen waarover de mens beschikt, te weten het recht op leven. Bovendien heeft de dood van het slachtoffer hevige beroering gewekt en grote angst teweeggebracht, niet alleen in de kringen van mensen waarin het slachtoffer verkeerde, maar ook ver daarbuiten.

Ongeveer een jaar voor het plegen van deze moord, heeft de verdachte ook gepoogd drie willekeurige andere personen met een mes te doden. Eén van deze slachtoffers werd door de verdachte op vrijwel identieke wijze benaderd als in het geval van het latere, hiervoor genoemde slachtoffer [slachtoffer1]. Dat in dit geval het slachtoffer de confrontatie met verdachte niet met de dood heeft moeten bekopen is gelegen in het feit dat hij tijdig uit zijn slaap ontwaakte, waardoor verdachte de uitvoering van zijn voorgenomen misdrijf niet heeft kunnen voltooien.
De beide andere slachtoffers [slachtoffer3] en [slachtoffer4] werden eveneens onverhoeds, op de openbare weg door verdachte op zijn fiets van achteren genaderd en in het voorbijgaan door verdachte met een mes gestoken. Dat deze slachtoffers het leven niet hebben verloren, is eveneens een gelukkige omstandigheid, die geenszins aan de verdachte is te danken. Na het toebrengen van de potentieel levensbedreigende verwondingen werden de slachtoffers hulpeloos achtergelaten op plaatsen in de avond- en nachtelijke uren, waar zich op dat moment in het algemeen weinig mensen bevinden of voorbij komen.

Blijkens de door de slachtoffers [slachtoffer2] en [slachtoffer4] ingediende voegingsformulieren, ondervinden zij beiden niet alleen nog altijd de lichamelijke gevolgen van verdachtes agressief handelen, maar is hetgeen hen is overkomen ook een dusdanige angstige ervaring geweest dat zij hiervan thans nog steeds de psychische gevolgen ervaren.

Ook hier betreft het drie gruwelijke en schokkende feiten die zijn gepleegd jegens nietsvermoedende en weerloze mensen.

Behalve aan de bovenomschreven feiten, heeft verdachte zich in een periode van ruim vier jaar, meermalen schuldig gemaakt aan het wegnemen van delen vlees bij dieren. Om deze wederrechtelijke toeëigening te realiseren, heeft verdachte op weerzinwekkende wijze de in de dagvaarding nader omschreven dieren met een mes bewerkt, waardoor deze zodanig zwaar werden verwond en verminkt, dat zij daaraan zijn bezweken. Deze feiten hebben niet alleen gevoelens van afschuw en verontwaardiging in de kring van dierenbezitters veroorzaakt, maar hebben ook zeer ernstige maatschappelijke verontrusting teweeggebracht.

Hoewel de ernst van laatstbedoelde feiten reeds een gevangenisstraf van aanzienlijke duur rechtvaardigt, wordt de strafmaat vooral bepaald door de eerste vier feiten van de tenlastelegging en in het bijzonder door het eerste. Het staat buiten kijf dat het met voorbedachten rade een medemens van het leven beroven wordt beschouwd als het ernstigste delict dat het Wetboek van Strafrecht kent.

Voorts houdt de rechtbank rekening met het feit dat verdachte de bewezen verklaarde feiten grotendeels heeft gepleegd gedurende de periode dat hij met proefverlof was in het kader van een hem, zoals blijkt uit een desbetreffend uittreksel uit het Justitieel Documentatieregister van 13 oktober 2005, door de rechtbank te Zutphen in 1986 terzake een zedenmisdrijf opgelegde terbeschikkingstelling van de regering.

Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft de rechtbank in het bijzonder gelet op:

-het hiervoor op naam van de verdachte staande uittreksel uit het Justitieel
Documentatieregister;

-het door de arts-gedragsdeskundige mr. D.F.J. Hoekstra over verdachte uitgebrachte
psychiatrische rapport gedateerd 22 mei 2005;

-het eerdervermeld rapport van het Pieter Baan Centrum te Utrecht d.d.
2 november 2005;

-het door I.F.J. Nibbelink, als reclasseringswerker verbonden aan de Reclassering
Nederland omtrent d.d. 26 september 2005 opgemaakte voorlichtingsrapport.

Behalve hetgeen hiervoor reeds is vermeld omtrent de strafbaarheid van de verdachte, houdt voormeld rapport van het Pieter Baan Centrum
-zakelijk weergegeven- onder meer in als conclusie van genoemde gedragsdeskundigen:
De thans meest in het oog springende stoornis ligt op het gebied van de seksualiteit. Bij betrokkene is er op dat gebied sprake van een zeer ernstige afwijking, die zich in diverse gedaanten kan voordoen of heeft voorgedaan: betrokkene is polymorf pervers. Zijn uitingsvormen werden hierbij steeds gewelddadiger. Deze seksuele aberratie kan niet los gezien worden van betrokkenes zeer ernstige persoonlijkheidsstoornis, die weliswaar antisociaal van aard is en ook narcistische kenmerken bevat, maar die zich beter laat beschrijven door de term psychopathie.
Bij betrokkene is sprake van onvermogen om betekenisvolle en wederkerige relaties op te bouwen, van gebrek aan empathie, spijt, schuldgevoel of wroeging en van een absoluut gebrek aan respect voor de gevoelens, de grenzen en rechten van anderen. Betrokkene is nauwelijks in staat gevoelens van onvrede, boosheid en woede bewust te ervaren en is al helemaal niet in staat deze te verwoorden.
Wanneer de feiten nader worden beschouwd, kan in elk van deze feiten een aanmerkelijke mate van berekening herkend worden. Het berekenend uitleven van zijn seksueel-agressieve gevoelens is besloten in zijn stoornis en kan daar ook niet los van worden gezien. Betrokkene kan gezien de aard en ernst van zijn stoornis niet goed in staat worden geacht zelfstandig dit patroon van uitleven duurzaam te doorbreken. De kans dat betrokkene -onbehandeld- zich in de toekomst opnieuw schuldig zal maken aan seksueel-agressieve delicten, achten wij dan ook bijzonder groot. De stoornissen zijn onverminderd aanwezig en betrokkene heeft hier geen inzicht in. Wanneer het inschatten van het recidiverisico vergeleken wordt met taxatie aan de hand van louter statistische risicofactoren -de zogenaamde actuariële methode- wordt eveneens gekomen tot een zeer hoge kans op recidives.

De rechtbank kan zich met voormelde conclusie en de daaraan ten grondslag liggende beschouwingen omtrent het recidivegevaar verenigen en zij neemt deze over.

Het aan deze conclusie verbonden advies om aan verdachte de maatregel van terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege op te leggen, zal de rechtbank niet volgen.
De rechtbank heeft zich nadrukkelijk te beraden omtrent de vraag of er ter beperking van het als zeer hoog ingeschatte recidivegevaar, in het onderhavige geval redenen zijn om de door de officier van justitie gevorderde levenslange gevangenisstraf op te leggen dan wel een zeer langdurige gevangenisstraf in combinatie met een terbeschikkingstelling met dwangverpleging zoals door en namens de verdachte met nadruk verzocht.
Hoewel de hiervoor genoemde gedragsdeskundigen aanknopingspunten zien voor een behandeling van verdachte in het kader van een maatregel als bedoeld in artikel 37a, juncto artikel 37b Wetboek van Strafrecht, acht de rechtbank daartoe onvoldoende gronden aanwezig. Hieraan in de weg staat met name de vaststelling door diezelfde gedragsdeskundigen dat gezien de aard en de ernst van de stoornis, de neiging en het vermogen tot schijnaanpassing en de lange duur van eerdere, nutteloos gebleken, althans geen effect gesorteerde hebbende behandelpogingen, de behandelbaarheid van de verdachte mogelijk beperkt wordt geacht.
Er bestaat derhalve gerede twijfel of ooit een betrouwbaar oordeel over substantiële vermindering van het recidiverisico valt te geven. Zelfs is, blijkens genoemde gedragsdeskundigen, niet met zekerheid te zeggen of bijvoorbeeld medicamenteuze behandeling in de vorm van libidoremmende antihormonen in dit verband op verdachte een gunstige invloed zou kunnen hebben.
Al het voorgaande -in onderling verband en samenhang- in aanmerking nemend, komt de rechtbank tot het oordeel dat geen reëel uitzicht bestaat op resocialisatie van de verdachte en terugkeer in de samenleving zonder dat dit een onaanvaardbaar gevaar met zich mee brengt. Ook een mogelijk verblijf van verdachte in een zogenoemde long-stay afdeling in een Tbs-kliniek, zoals door de raadsman geopperd,
acht de rechtbank in dit verband niet effectief en vormt een te onzekere factor om de nodige garantie te bieden ter ondervanging van het grote (recidive)gevaar dat van verdachte uitgaat, nog afgezien van het feit dat op een dergelijke plaatsing door de rechtbank geen invloed kan worden uitgeoefend..
Gelet op de ernstige schok die de rechtsorde is toegebracht, komt naar het oordeel van de rechtbank slechts één straf in aanmerking en wel: levenslange gevangenisstraf. Die straf wordt verdachte dan ook opgelegd, mede ter vergelding van het enorme leed dat door hem bij anderen is veroorzaakt.
De omstandigheid dat de thans bewezen verklaarde feiten verdachte in verminderde mate kunnen worden toegerekend, geeft de rechtbank evenmin aanleiding tot het nemen van een andere beslissing

Civiele vorderingen:

De benadeelde partij [slachtoffer2], wonende te [adres], heeft zich via het in artikel 51b van het Wetboek van Strafvordering voorgeschreven formulier gevoegd in het strafproces en heeft een immateriële schadevergoeding gevorderd van € 1800,=.
De rechtbank overweegt dat is komen vast te staan dat de benadeelde partij als direct gevolg van het bij dagvaarding onder feit 2 primair aan verdachte ten laste gelegde en bewezen verklaarde feit schade heeft geleden en dat deze rechtstreekse schade begroot kan worden op het gevorderde bedrag De rechtbank zal derhalve dit bedrag toewijzen.

De benadeelde partij [slachtoffer4], wonende te [adres], heeft zich via het in artikel 51b van het Wetboek van Strafvordering voorgeschreven formulier gevoegd in het strafproces en heeft in eerste instantie een schadevergoeding gevorderd van € 48.792,70 terzake de posten als nader in voormeld formulier vermeld.
Ter terechtzitting heeft de benadeelde partij bij monde van de haar bijstaande advocaat mr. D.K. Kalma haar vordering teruggebracht tot een bedrag van
€ 2.777,60. Hiervan is een bedrag van € 1.777,60 gevorderd terzake van materiële schade en een bedrag van € 1.000,= (als voorschot) terzake immateriële schade.
Deze ter terechtzitting gewijzigde vordering is door de verdediging niet weersproken.
De rechtbank overweegt dat is komen vast te staan dat de benadeelde partij als direct gevolg van het bij dagvaarding onder feit 4 primair aan verdachte ten laste gelegde en bewezen verklaarde feit schade heeft geleden en dat deze rechtstreekse schade begroot kan worden op het gevorderde bedrag. De rechtbank zal derhalve dit bedrag toewijzen en wel de gevorderde immateriële schade als voorschot.

De benadeelde partij [benadeelde5], wonende te [adres] heeft zich via het in artikel 51b van het Wetboek van Strafvordering voorgeschreven formulier gevoegd in het strafproces en heeft een schadevergoeding gevorderd van € 1.376,79 terzake de posten als nader in voormeld formulier vermeld.
De rechtbank overweegt dat is komen vast te staan dat de benadeelde partij als direct gevolg van het bij dagvaarding onder feit 5 subsidiair aan verdachte ten laste gelegde en bewezen verklaarde feit schade heeft geleden en dat deze rechtstreekse schade begroot kan worden op het gevorderde bedrag. De rechtbank zal derhalve dit bedrag toewijzen.

De benadeelde partij [benadeelde6], wonende te [adres], heeft zich via het in artikel 51b van het Wetboek van Strafvordering voorgeschreven formulier gevoegd in het strafproces en heeft een schadevergoeding gevorderd van € 500,= terzake de posten als nader in voormeld formulier vermeld.
De rechtbank overweegt dat is komen vast te staan dat de benadeelde partij als direct gevolg van het bij dagvaarding onder feit 6 primair aan verdachte ten laste gelegde en bewezen verklaarde feit schade heeft geleden en dat deze rechtstreekse schade begroot kan worden op het gevorderde bedrag. De rechtbank zal derhalve dit bedrag toewijzen.

De benadeelde partij [benadeelde8A], wonende te [adres], heeft zich via het in artikel 51b van het Wetboek van Strafvordering voorgeschreven formulier gevoegd in het strafproces en heeft een schadevergoeding gevorderd van € 912,= terzake de posten als nader in voormeld formulier vermeld.
De rechtbank overweegt dat is komen vast te staan dat de benadeelde partij als direct gevolg van het bij dagvaarding onder feit 8 primair aan verdachte ten laste gelegde en bewezen verklaarde feit schade heeft geleden en dat deze rechtstreekse schade begroot kan worden op het gevorderde bedrag. De rechtbank zal derhalve dit bedrag toewijzen.

De benadeelde partij [benadeelde8B], wonende te [adres], heeft zich via het in artikel 51b van het Wetboek van Strafvordering voorgeschreven formulier gevoegd in het strafproces en heeft een schadevergoeding gevorderd van € 650,=, terzake de posten als nader in voormeld formulier vermeld.
De rechtbank overweegt dat is komen vast te staan dat de benadeelde partij als direct gevolg van het bij dagvaarding onder feit 8 primair aan verdachte ten laste gelegde en bewezen verklaarde feit schade heeft geleden en dat deze rechtstreekse schade begroot kan worden op een bedrag van € 500,=. Een door de benadeelde partij gevorderd bedrag van € 150,= heeft betrekking op schade welke geleden zou zijn op 24 augustus 2003, zijnde dit een feit dat niet aan verdachte is ten laste gelegd.
Ten aanzien van dit bedrag zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk worden verklaard in zijn vordering.

De rechtbank zal hierbij telkens de maatregel als bedoeld in artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht opleggen, aangezien de verdachte jegens de slachtoffers naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door de respectievelijke feiten is toegebracht.

Voorts heeft [benadeelde9], wonende te [adres], zich via het voorgeschreven voegingsformulier als benadeelde partij gevoegd in het strafproces en op de voet van artikel 51b, lid 1 Wet boek van Strafvordering opgave gedaan van de vordering tot schadevergoeding als benadeelde partij tot een bedrag van € 61,35.
De rechtbank is echter van oordeel dat deze vordering niet-ontvankelijk behoort te worden verklaard, nu het aan die vordering ten grondslag liggende feit niet in de dagvaarding aan verdachte wordt ten laste gelegd.

De na te melden straf en maatregelen zijn gegrond, behalve op voormelde artikelen, op de artikelen 10,24c,36f en 57 van het Wetboek van Strafrecht.

R E C H T D O E N D E:

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte sub 5 primair is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij.

Verklaart bewezen, dat het sub 1 primair, sub 2 primair, sub 3 primair, sub 4 primair, sub 5 subsidiair, sub 6 primair, sub 7 primair en sub 8 primair ten laste gelegde zoals boven omschreven door verdachte is begaan.

Verstaat, dat het aldus bewezen verklaarde oplevert de strafbare feiten zoals hierboven vermeld.

Verklaart verdachte strafbaar.

Veroordeelt verdachte ter zake daarvan tot levenslange gevangenisstraf.

Veroordeelt verdachte:

-terzake van het bewezen feit 2 primair tot betaling aan de benadeelde partij
[slachtoffer2], wonende te [adres], van een bedrag groot:
€ 1800,= (zegge: achttienhonderd euro),

-terzake van het bewezen feit 4 primair tot betaling aan de benadeelde partij
[slachtoffer4], wonende te [adres], van een bedrag
groot € 2.777,60 (zegge: tweeduizend zevenhonderdzevenenzeventig euro en zestig
eurocent),

-terzake van het bewezen feit 5 subsidiair tot betaling aan de benadeelde partij
[benadeelde5], wonende te [adres], van een bedrag
groot € 1.376,79 (zegge: eenduizend driehonderdzesenzeventig euro en
negenenzeventig eurocent),

-terzake van het bewezen feit 6 primair tot betaling aan de benadeelde partij
[benadeelde6], wonende te [adres], van een
bedrag groot € 500,= (zegge: vijfhonderd euro),

-terzake van het bewezen feit 8 primair tot betaling aan de benadeelde partij
[benadeelde8A], wonende te [adres], van een
bedrag groot € 912,= (zegge: negenhonderdtwaalf euro) en

-terzake van het bewezen feit 8 primair tot betaling aan de benadeelde partij
[benadeelde8B], wonende te [adres], van een
Bedrag groot € 500,= (zegge: vijfhonderd euro).
Veroordeelt verdachte daarnaast in de kosten van het geding door de benadeelde partijen telkens gemaakt, tot op heden begroot op nihil, alsook in de kosten van betekening van dit vonnis, de in verband met de tenuitvoerlegging van dit vonnis nog te maken kosten en de kosten vallende op de invordering.

Legt de maatregel op dat veroordeelde verplicht is tot betaling aan de Staat der Nederlanden:
-ter zake van het bewezen verklaarde feit 2 primair van een bedrag groot € 1800,=
ten behoeve van de benadeelde [slachtoffer2] voornoemd, met bevel, voor het
geval dat volledige betaling noch volledig verhaal van het verschuldigde bedrag
volgt, dat vervangende hechtenis voor de tijd van 36 dagen zal worden toegepast,
-terzake van het bewezen verklaarde feit 4 primair van een bedrag groot € 2.777,60
ten behoeve van de benadeelde [slachtoffer4] voornoemd, met bevel, voor het
geval dat volledige betaling noch volledig verhaal van het verschuldigde bedrag
volgt, dat vervangende hechtenis voor de tijd van 55 dagen zal worden toegepast,
-terzake van het bewezen verklaarde feit 5 subsidiair van een bedrag groot € 1376,79
ten behoeve van de benadeelde [benadeelde5] voornoemd, met bevel, voor het geval
dat volledige betaling noch volledig verhaal van het verschuldigde bedrag volgt, dat
vervangende hechtenis voor de tijd van 27 dagen zal worden toegepast,
-terzake van het bewezen verklaarde feit 6 primair van een bedrag groot € 500,= ten
behoeve van de benadeelde [benadeelde6] voornoemd, met bevel, voor het geval dat
volledige betaling noch volledig verhaal van het verschuldigde bedrag volgt, dat
vervangende hechtenis voor de tijd van 10 dagen zal worden toegepast,
-terzake van het bewezen verklaarde feit 8 primair van een bedrag groot € 912,= ten
behoeve van de benadeelde [benadeelde8A] voornoemd, met bevel, voor het geval
dat volledige betaling noch volledig verhaal van het verschuldigde bedrag volgt, dat
vervangende hechtenis voor de tijd van 18 dagen zal worden toegepast, en
-terzake van het bewezen verklaarde feit 8 primair van een bedrag groot € 500,= ten
behoeve van de benadeelde [benadeelde8B] voornoemd, met bevel, voor het geval dat
volledige betaling noch volledig verhaal van het verschuldigde bedrag volgt, dat
vervangende hechtenis voor de tijd van 10 dagen zal worden toegepast.

Verstaat dat als veroordeelde heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van bedoelde bedragen, daarmee telkens de verplichting van verdachte om aan de benadeelde partij het bedrag te betalen, komt te vervallen, en andersom, als veroordeelde aan de benadeelde partijen het verschuldigde bedrag heeft betaald, dat daarmee telkens de verplichting tot betaling aan de Staat der Nederlanden van dat bedrag komt te vervallen.

Bepaalt dat voornoemde benadeelde partij [benadeelde8B] voor een gedeelte ten bedrage van € 150,= niet-ontvankelijk is in zijn vordering en dat de benadeelde partij die vordering slechts bij de burgerlijk rechter kan aanbrengen.

Bepaalt dat voornoemde benadeelde partij: [benadeelde9], in het geheel
niet-ontvankelijk is in zijn vordering, en dat de benadeelde partij de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte sub 1 primair, sub 2 primair, sub 3 primair, sub 4 primair, sub 5 subsidiair, sub 6 primair, sub 7 primair en sub 8 primair meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij.

Aldus gewezen door mr. Rikken, voorzitter, mrs. Stoové en Caminada, rechters, in tegenwoordigheid van Ter Haar, griffier en uitgesproken ter openbare terechtzitting op 25 november 2005.
Wat betekent 'levenslang' in Nederland?
Een levenslange gevangenisstraf betekent in Nederland ook echt levenslang. De veroordeelde zal de rest van zijn leven in detentie verblijven.

In ons land wordt onderscheid gemaakt tussen twee soorten straffen: een tijdelijke gevangenisstraf of een levenslange gevangenisstraf. Een tijdelijke straf kan normaal gesproken maximaal 15 jaar zijn. Maar indien op een bepaald delict levenslange celstraf staat, kan in plaats daarvan ook nog 30 jaar worden opgelegd.

30 jaar is daarmee de hoogste tijdelijke straf. Tot voor kort (tot 1 februari 2006) was de maximale tijdelijke straf nog 20 jaar, maar de strafmaat is verhoogd om het gat tussen het tijdelijke maximum en levenslang te dichten.

De levenslange gevangenisstraf werd in Nederland in 1878 ingevoerd, nadat de doodstraf in 1870 was afgeschaft.

In het militaire strafrecht en het oorlogsstrafrecht bleef de doodstraf mogelijk tot 1983. Na de Tweede Wereldoorlog werden 152 landverraders en collaborateurs ter dood veroordeeld. Daarvan werden er 40 daadwerkelijk gefusilleerd.

Wanneer kan iemand levenslang krijgen?
Iemand die opzettelijk én met voorbedachten rade een ander van het leven berooft, kan levenslang krijgen. In zo'n geval is er sprake van moord.

Voor doodslag, iemand opzettelijk van het leven beroven, kan een maximale gevangenisstraf van 15 jaar worden gegeven.

In de praktijk is gebleken dat levenslang meestal wordt opgelegd als er een meervoudige moord is gepleegd. Slechts in enkele gevallen is levenslang gegeven voor enkelvoudige moord.

In december 2003 nam de Tweede Kamer een wetsvoorstel van LPF en VVD aan, die het mogelijk maakt leiders van een terroristische organisatie levenslang op te leggen.

Hoeveel mensen hebben in Nederland levenslang gekregen?
In Nederland zijn sinds 1954 rond de 30 mensen veroordeeld tot levenslang. Daarvan zijn er drie overleden.

Van een aantal van de veroordeelden is het vonnis niet onherroepelijk, omdat er nog een hoger beroep volgt of omdat de Hoge Raad zich nog moet buigen over het cassatieverzoek.

De langstzittende tot levenslang veroordeelde is Koos H. De Hagenaar kreeg de straf in 1982 voor marteling, seksueel misbruik en moord op drie meisjes.

Opvallend is dat deze hoogste straf de laatste jaren steeds vaker wordt gegeven. 2004 was een topjaar met 5 levenslange veroordelingen, maar 2005 heeft dat record verbroken met 8 keer levenslang, inclusief 2 levenslange veroordelingen in hoger beroep.

Hoe komt het dat de laatse jaren vaker levenslang is opgelegd?
Volgens de Friese advocaat Willem Anker, die zich 'levenslang-deskundige' mag noemen, zijn daarvoor meerdere redenen te bedenken.

De druk van de bevolking om strenger te straffen is groot en de drempel voor rechters om levenslang op te leggen wordt steeds lager. "Het lijkt erop dat hoe meer levenslange vonnissen er worden opgelegd, hoe makkelijker het voor de rechters is om dit te volgen."

Daarnaast heeft het volgens Anker te maken met de vervroegde invrijheidstelling, waarbij gevangenen met tijdelijke straffen vrijwel automatisch op vrije voeten komen nadat tweederde van de straf is uitgezeten. "Daardoor is 20 jaar straf in de praktijk 13,4 jaar. Tussen de 13,4 jaar en levenslang zit niets, en omdat dat gat te groot is, grijpen rechters vaker naar levenslang", aldus Anker.

Om die reden is dan ook de maximale tijdelijke straf verhoogd van 20 tot 30 jaar.

De verwachting is dat nu die beslissing er door is, het aantal levenslange straffen zal afnemen.

Kan iemand die levenslang krijgt toch nog eerder vrij komen?
Bij Koninklijk Besluit kan eventueel gratie worden verleend. Zo'n verzoek kan worden ingediend nadat 20 jaar van de straf is uitgezeten.

Gratie wordt echter slechts bij hoge uitzondering verleend. Bijvoorbeeld wanneer blijkt dat de veroordeelde zich zo heeft ontwikkeld dat hij in staat wordt geacht zijn leven te beteren. Of bij bijzondere omstandigheden, zoals een zeer ernstige ziekte van de veroordeelde.

In Nederland is het twee keer gebeurd dat gratie werd verleend aan een tot levenslang veroordeelde. In 1975 kwam huisarts John O. na 21 jaar vrij. Hij had twee keer levenslang gekregen voor het vergiftigen van zijn vrouw en een celgenoot. Hans van Z., in 1969 opgesloten voor drie roofmoorden, werd in 1986 op vrije voeten gesteld.


Rechtspraak strenger, maar niet beter    
januari 2007
Breda - De rechter heeft in 2006 tien keer levenslang uitgesproken, een record. De gemiddelde straf voor moord liep de laatste twaalf jaar op van 6,3 tot 8,9 jaar. Ook voor veel andere misdrijven zoals drugszaken, zedendelicten en huiselijk geweld zijn de straffen flink opgeschroefd. Advocaten zetten vraagtekens, rechters zelf soms ook.

De verhoging van de straffen wordt vooral toegeschreven aan de roep uit de samenleving en de pavlovachtige reactie daarop uit de politiek. Elke zichzelf respecterende politieke partij pleit voor ‘harder aanpakken’. Van wat doet er nauwelijks toe. Volgens de vorige minister van Justitie Piet Hein Donner behoort Nederland intussen tot de koplopers in Europa wat betreft het aantal opgeslotenen: 120 op 100.000 inwoners. „Nederland straft meer en langer", concludeert Donner. De rechterlijke macht voelt zich door die maatschappelijke druk meer en meer opgejaagd. In een onderzoek van de universiteit van Utrecht noemden rechters de kwaliteit van het politieke debat over strafrecht ‘allerbelabberdst’. De politiek heeft ook de neiging steeds meer strafbaar te stellen. Denk aan de terrorismewetgeving, kinderporno of de identificatieplicht. Advocaten, maar ook officieren van justitie en rechters klagen dat ze hun vakliteratuur en jurisprudentie niet meer kunnen bijbenen. Al met al is het strafrecht ‘harder, kaler, sneller en minder goed’ geworden’, signaleren de Utrechtse onderzoekers.

Strafrechtadvocaten herkennen dit. Henk van Asselt uit Roosendaal: „Rechters geven makkelijker levenslang dan vroeger.
De langste tijdelijke straf is vorig jaar opgeschroefd van 20 naar 30 jaar. Dat leidt geheid tot hogere straffen. Als een rechter 25 jaar wilde opleggen toen dat nog niet kon, twijfelde hij tussen 20 jaar en levenslang. Hij koos dan voor 20 jaar. Voortaan zal hij 25 jaar opleggen. Nederland is bepaald geen luilekkerland voor criminelen meer. Mensen verkijken zich licht op de uitgesproken straffen. In België zit je slechts eenderde van je straf uit. Krijg je daar 12 jaar, dan zit je effectief 4 jaar. In Nederland zit je tweederde uit. Ik denk dat als die kwijtschelding afgeschaft wordt, de straffen nog verder omhoog zullen gaan, omdat de uitgesproken vonnisssen dan ineens veel lager lijken."

„Er is sprake van een nieuwe gestrengheid, dat is wel zo", erkent de Bredase hoofdofficier van justitie mr. Theo Hofstee.
„Dat is democratie, het parlement wil meer veiligheid. Voor een aantal delicten hebben wij onze strafeisen verhoogd. En we krijgen ook veel meer binnen. Een misdrijf als huiselijk geweld krijgt een veel hogere prioriteit. We vervolgen dat ook als er geen aangifte wordt gedaan: ‘Ik ben van de trap gevallen en doe geen aangifte.’ Dat leidt niet altijd tot bikkelharde straffen, daar schiet je niet zo veel mee op. Maar we proberen wel een gedragsverandering teweeg te brengen."

Hofstee weerspreekt dat alle kaarten op zwaarder straffen worden gezet. „Wij willen ook niet dat mensen die uit detentie komen, in een gat vallen. Daarom wordt zo dikwijls reclasseringstoezicht na detentie opgelegd. Er worden aanmerkelijk meer taak- en werkstraffen opgelegd in plaats van celstraffen van maximaal een half jaar. Het is echt niet allemaal harder en strenger geworden."

Wel is de Bredase hoofdofficier er voorstander van om de vervroegde invrijheidstelling na tweederde van de straf aan voorwaarden te verbinden. „Vroeger was dat een gunst die je moest verdienen. Het is pas later een recht geworden. Ik zou er voor zijn dat je aan die vervroegde invrijheidstelling de voorwaarde verbindt dat iemand een opleiding of een therapie volgt. Arbeidstherapie bijvoorbeeld. Veelplegers zijn vaak niet gewend om te werken en zeker niet onder een baas. Arbeidstherapie is dan een goed idee."

Advocaten hebben daar geen bezwaar tegen, maar signaleren wel dat de praktijk weerbarstiger is. „In de praktijk komt van die begeleiding vaak niet zo veel terecht. Dan wordt de plaatsing in zo’n Instelling voor Stelselmatige Daders een ordinaire opsluiting", meent Van Asselt.

Zijn collega Menno Buntsma uit Breda kan zich daar nog wel iets bij voorstellen ook. „Als er tegen iemands crimineel gedrag geen kruid gewassen is, dan betekenen drie maanden opsluiting wel drie maanden rust voor de winkeliers."

Advocaten maken zich meer zorgen over de kwaliteit van de rechtspraak als zodanig. Ook rechters zelf doen dat.
De gepensioneerde vice-president van de Amsterdamse rechtbank Rob Blextoon wijt fouten als bij de Schiedammer parkmoord aan de kritiekloze wijze waarop rechters varen op de politie. Zijn collega’s hebben het moeilijk met die kritiek.
„Als we de politie niet meer kunnen geloven, waar blijven we dan, zo kreeg ik van collega’s te horen. Dat past niet bij hun visie op de rechtsstaat."

Toch komt de kritiek uit alle hoeken en gaten. Van de nationale ombudsman bijvoorbeeld en de gezaghebbende rechtspsycholoog H. Crombag. Hij stelt vast dat het voorkomt dat de politie verdachten woorden in de mond legt en dat processen-verbaal zodanig worden gefatsoeneerd dat er vertekeningen optreden die de rechter misleiden.

Ook de Utrechtse onderzoekers stuitten op de indruk van veel advocaten dat ze tegen voorgekookte vonnissen aanlopen en dat hun argumenten zo maar van tafel geveegd worden.

De kritiek is Buntsma en Van Asselt uit het hart gegrepen. „Ik heb wel eens het gevoel dat de rechter straf oplegt omdat hij op zijn klompen aanvoelt dat de verdachte schuldig is. Het lijkt dan of de hamer moet vallen, dat krijgt iets mechanisch.
De persoon van de verdachte komt niet meer uit de verf. Dan voel je je als advocaat een beetje overbodig", verzucht Buntsma.

Volgens advocaten bezondigen vooral lagere rechters zich daaraan. „In hoger beroep wordt beter gekeken of iets echt bewezen is. Zeker bij het Openbaar Ministerie in Breda ontbreekt die magistratelijke houding. Men wil vaak koste wat kost een veroordeling en knokt ervoor om die binnen te halen. In hoger beroep zie je dat het OM ook onvolkomenheden in het eigen dossier aan de orde stelt", aldus Van Asselt.

„Het zelfreinigend vermogen bij gerechtshoven is groter dan bij rechtbanken. De bewijsvoering is er echt strakker.
Bij rechtbanken is het moeilijker om vooringenomenheid uit de hoofden te krijgen. Zeker als het om veelplegers gaat.
Zo van ‘hij heeft vijf inbraken gepleegd, dan zal hij die zesde ook wel gedaan hebben’. De druk op rechters is toegenomen.
Je hebt tegenwoordig de fameuze publieke opinie. In de praktijk zitten de slachtoffers inderdaad op de tribune. En ze hebben spreekrecht. Er zit vaak ook nog een schoolklas bij. Hoe onbewogen blijft de rechter daarbij?"

Wat de Bredase rechtbankpresident Maarten Steenbeek betreft: heel onbewogen. Hij beklemtoont steevast dat hij alleen rechters van stavast wil, die niet zwichten voor druk van buiten.

„Beter een goede vacature dan een slechte rechter", zei hij eens. De rechtbank in Breda is vorige maand begonnen met een proef om haar vonnissen uitgebreider, beter en in ronder Nederlands te beargumenteren.


Dierenmishandelingen
Tbs-er Rudolf Kasebier
Let op, onderstaande foto`s zijn schokkend